khea vlog squad

Nawala ang isang park ranger sa Yosemite noong 1991 — makalipas ang 14 na taon, bumalik mag-isa ang kanyang a*o.

Ang sikat ng araw ng isang hapon noong Hunyo 2005 ay tumatama sa istasyon ng mga park ranger sa Yosemite nang marinig ni Marcus Web ang mga tahol—mga tahol na hindi niya narinig sa loob ng labing-apat na taon. Tumayo siya mula sa kanyang mesa at naglakad papunta sa pinto, may pakiramdam na may kakaibang mangyayari.

“Marcus,” nanginginig ang boses ni Jenny, ang receptionist.
“May a*o sa labas, isang German shepherd. Napakatanda na niya at sugatan.”

Agad na lumabas si Marcus sa balkonahe. Nakaupo ang hayop sa paanan ng mga hakbang, hingalin na hingalin. Ang kanyang balahibo, kulay abong pilak, ay punô ng mga peklat, at pilay ang kanyang kanang hulihang paa. Ngunit agad siyang nakilala ni Marcus.

“Thor,” bulong niya habang dahan-dahang lumuluhod. “Ikaw ba ‘yan, iho?”

Itinaas ng a*o ang kanyang mga tainga nang marinig ang kanyang pangalan. Ang kanyang kayumangging mga mata, malabo na dahil sa katandaan, ay tumitig kay Marcus. Mahina niyang iniling ang buntot.

“Diyos ko…” Napuno ng luha ang mga mata ni Marcus. Pagkalipas ng lahat ng taong ito. Sinubukan ni Thor na tumayo, ngunit nanginginig ang kanyang hulihang mga paa.

Maingat siyang sinuri ni Marcus. May mga sariwang sugat ang a*o sa tagiliran, na parang dumaan sa alambre na may tinik. Napakalubha ng kanyang kalagayan—litaw ang mga tadyang sa ilalim ng maruming balahibo.

“Jenny, tawagan mo agad si Doktora Morrison,” utos ni Marcus. “At tawagan mo rin si Sara Carter.”

Nanlaki ang mga mata ni Jenny. “Si Sara… ang asawa ni Daniel?”

“Oo. Sabihin mong bumalik na si Thor.”

Habang naghihintay sila, may napansin si Marcus na kakaiba. May suot na bagong kuwintas si Thor—makapal na balat, luma at kupas—ngunit tiyak na hindi ito ang pulang kuwintas na isinuot ni Daniel noong 1991. Kulay madilim na kayumanggi ito, may mga metal na stud na kumikislap sa ilalim ng araw.

“Saan mo nakuha ito, kaibigan?” bulong ni Marcus habang sinusuri ang kuwintas.

May nakaukit sa loob, ngunit masyado na itong kupas upang mabasa nang malinaw.

Dumating si Doktora Lisa Morrison makalipas ang dalawampung minuto, ang kanyang pickup truck ay nagtaas ng alikabok sa paradahan. Tumakbo siya papunta kay Thor dala ang kanyang medical bag.

“Marcus, ito ba talaga ang a*o ni Daniel Carter?” Hindi iyon tanong.

“Oo. Nakikilala ko ang puting marka sa kanyang dibdib. Limang taong gulang si Thor nang mawala sila. Ngayon, dapat ay labinsiyam na siya.”

Lumuhod si Lisa sa tabi ng a*o, na hinayaan siyang suriin ito nang may nakakagulat na kaamuan.

“Malnourished siya, dehydrated. Ang mga sugat na ito ay bago—mga tatlo o apat na araw pa lamang. Pero may iba pa.”

Ipinatong niya ang kanyang bihasang mga kamay sa katawan ng hayop, huminto sa kaliwang tagiliran nito.

“Mga lumang peklat. Napakaluma. Marcus, binaril ang a*ong ito noong nakaraan. Tingnan mo rito at dito. Ito ay mga peklat mula sa tama ng bala.”

Nanikip ang sikmura ni Marcus. “Kailan pa?”

“Mahirap tukuyin nang eksakto, pero batay sa paggaling ng tisyu, sasabihin kong mga sampu hanggang labing-apat na taon na ang nakalipas.”

Biglang huminto ang isang pamilyar na sasakyan sa harap ng istasyon. Bumaba si Sara Carter halos bago pa tuluyang huminto ang kotse. Sa kabila ng kanyang edad, siya pa rin ang parehong eleganteng babae na naaalala ni Marcus, ngunit ang mga guhit ng pag-aalala at sakit ay matagal nang nakaukit sa kanyang mukha.

“Marcus… sinabi nilang si Thor—” nabasag ang kanyang boses nang makita ang a*o.

Itinaas ni Thor ang kanyang ulo nang marinig ang kanyang tinig. Isang mahinang ungol ang lumabas sa kanyang lalamunan at, sa kabila ng kanyang kahinaan, sinubukan niyang gumapang papunta sa kanya.

“Thor!” Tumakbo si Sara patungo sa kanya at lumuhod. “Diyos ko, Thor… saan ka napunta? Nasaan si Daniel?”

Dinilaan ng a*o ang kanyang kamay at niyakap siya ni Sara, umiiyak habang nakasubsob sa maruming balahibo nito. Nagpalitan ng mabibigat na tingin sina Marcus at Lisa.

May isa pang pigura ang bumaba mula sa kotse.

Umani ng matitinding reaksiyon mula sa fans ni Fyang Smith matapos mapansing wala ang kanilang idolo sa listahan ng mga celebrities na may “magandang mukha” ayon sa TC Chandler. Hindi ito agad natanggap ng kanyang supporters na hayagang nagpahayag ng pagkadismaya at pagtataka kung bakit hindi naisama si Fyang sa naturang talaan. Para sa kanila, malinaw at hindi na dapat pinagtatalunan ang natural na ganda ng kanilang iniidolo.

Iginiit pa ng mga fans na mas namumukod-tangi umano ang ganda ni Fyang Smith kumpara sa ilang artistang kasama sa listahan, at may ilan pang nagbanggit na para sa kanila, mas maganda raw si Fyang kaysa kay Andrea Brillantes. Dahil dito, naging mainit na paksa sa social media ang usapin ng pamantayan ng kagandahan at kung sino ba talaga ang dapat ituring na “most beautiful.”

May mga netizens namang nagpayo na ang ganda ay subjective at hindi nasusukat sa isang listahan lamang. Sa huli, ipinakita ng isyung ito kung gaano ka-loyal at kaingay ang fandom ni Fyang Smith, at kung paano patuloy na nagiging usap-usapan ang beauty standards sa mundo ng showbiz at social media.
゚viralシfypシ゚viralシ

NA DISCOURAGE SI NANAY SA GIRLFRIEND KO DAHIL PALAGI ITONG PUMUPUNTA SA BAHAY KAHIT WALA AKO

Hindi ko agad napansin sa umpisa. Akala ko normal lang. Akala ko harmless lang. Hanggang sa isang araw, napansin ko na medyo nag-iba na ang tingin ni Nanay sa girlfriend ko,hindi galit, pero halatang na-discourage. Doon ko lang na-realize na may mga bagay pala akong hindi napapansin… o baka ayaw ko lang aminin.

Ganito kasi ‘yon.

Unti-unti, parang ginawa na niyang sariling bahay ang bahay namin. Hindi naman biglaan. Dahan-dahan lang. Parang ulan na hindi mo napansin, pero pagtingin mo, baha na pala.

Una, normal lang,pumupunta siya kapag nandoon ako. Tapos naging madalas. Tapos naging kahit wala na ako.

May mga araw na nasa school ako, may klase, may exams, tapos pag-uwi ko…
“Kanina pa dito girlfriend mo,” sabi ni Nanay.
Ako pa ‘yung nagulat.
“Ha? Bakit?”

Sagot ni Nanay, “Sabi niya, namiss daw niya ang bahay.”

Ang bahay. Hindi ako. Ang bahay.

Hindi ko alam kung matatawa ako o mapapaisip. Kasi paano mo sasabihin sa sarili mo na ang girlfriend mo, namimiss ang bahay n’yo kahit wala ka? Parang mas kabisado na niya ang sala namin kaysa sa schedule ko sa school.

Minsan, diretso siyang pumapa*ok. Alam na niya kung nasaan ang ba*o, alam na niya kung saan nakalagay ang upuan, minsan pati si Nanay napapatanong kung sino ba talaga ang may-ari ng bahay. May time pa na umupo siya sa pwesto ko sa hapag-kainan,automatic. Walang tanong. Walang paalam.

At doon na talaga nagsimula ma-discourage si Nanay.

Hindi dahil masama siyang tao. Hindi rin dahil ayaw ni Nanay sa kanya. Kundi dahil wala nang boundaries. Parang feeling niya, anytime welcome siya, kahit wala ang anak ni Nanay, kahit abala ang lahat.

May mga araw din na pumupunta siya sa bahay namin kahit wala ako, ang dahilan naman:
“Wala kasing matinong ulam sa bahay namin.”

So sa amin siya kakain.
Si Nanay ang magluluto.
Si Nanay ang maghahain.
Si Nanay ang mag-aasika*o.

NA DISCOURAGE SI NANAY SA GIRLFRIEND KO DAHIL PALAGI ITONG PUMUPUNTA SA BAHAY KAHIT WALA AK
Habang ako? Wala. Nasa school. Nag-aaral. Hindi ko man lang alam na may bisita pala kami.

Isang beses, narinig ko si Nanay na napabuntong-hininga. Hindi malakas, pero ramdam.
“Anak, okay lang sana kung nandito ka. Pero minsan kasi, parang tayo na lang ang nag-a-adjust.”

Doon ako tinamaan.

Hindi pala selos. Hindi pala galit. Pagod.
Pagod na parang may bisitang palaging nandiyan, pero hindi naman talaga bisita.
Pagod na parang hindi na malinaw kung hanggang saan lang ang pagiging girlfriend at saan nagsisimula ang pagiging “parang may-ari ng bahay.”

Nakakaintriga kasi sa mata ng iba, sweet lang.
“Sweet naman, namimiss niya ang bahay.”
“Okay lang ‘yan, komportable siya.”

Pero sa mata ng magulang, iba. May limit. May respeto. May tamang oras.

Mahal ko ang girlfriend ko. Totoo ‘yon. Pero doon ko naintindihan na hindi lahat ng pagiging komportable ay tama. Hindi lahat ng pagiging close ay excuse para kalimutan ang boundaries. At hindi lahat ng “wala kasing ulam sa amin” ay dahilan para gawing canteen ang bahay ng iba.

Hindi pa galit si Nanay. Pero ramdam kong may distansya na. At alam kong kung hindi maaayos, lalalim ‘yon.

Minsan, hindi ka sisitahin agad.
Minsan, ma-di-discourage na lang sila nang tahimik.
At mas masakit ‘yon,kasi huli mo nang mapapansin kapag may lamat na pala.

𝐈𝐓𝐈𝐍𝐀𝐏𝐎𝐍𝐆 𝐒𝐏𝐀𝐆𝐇𝐄𝐓𝐓𝐈

Ako si Mica, 17 years old. Mahirap lang kami. Nakatira kami sa isang maliit na bahay, kasama ko ang nanay naming si Aling Rosa, at dalawa kong nakababatang kapatid na sina Renz, 10 years old, at Lara, 7 years old. Walang tatay. Matagal na siyang wala.

Simula bata pa kami, sanay na kaming walang handa tuwing Pasko. Walang noche buena. Walang spaghetti. Madalas tulog na kami pagdating ng alas dose. Kaya noong isang taon, may ipinangako ako sa sarili ko. Kahit mahirap kami, magkakaroon kami ng spaghetti sa Pasko. Kahit yun lang.

Kaya nag-sideline ako. Pagkatapos ng klase, naglalako ako ng kakanin. Kutsinta, p**o, bilo-bilo, minsan maja. Kahit napapa*o ang kamay ko sa kalan, kahit masakit ang paa ko kakalakad, tiniis ko. Hindi ako bumibili ng meryenda. Hindi ako sumasama sa mga kaibigan ko. Lahat ng barya, iniipon ko. Para sa isang gabi na sana magiging espesyal para sa pamilya ko.

December 25, alas sais ng gabi, sinimulan ko nang lutuin ang spaghetti. Maaga pa, pero gusto kong siguraduhin na maayos. Habang hinahalo ko ang sauce, nanginginig ang kamay ko sa pagod at kaba, pero mas nangingibabaw ang saya. Naamoy agad ng mga kapatid ko.

“Ate, pwede na bang kumain?” tanong ni Lara.
“Hindi pa,” sabi ko. “Sa alas dose yan. Pasko yan.”

Niluto ko ang pasta, tinimplahan ang sauce, at inihalo lahat nang maingat. Pagkatapos, inilagay ko ang spaghetti sa malaking bandehado, tinakpan ng takip, at inilagay sa gitna ng mesa. Inayos ko ang mesa. Inilabas ko ang pinakamaganda naming pinggan kahit may bitak-bitak na. Para sa akin, sapat na yun.

Tapos naghintay kami.

Habang lumilipas ang oras, paulit-ulit kong chine-check ang spaghetti. Natatakot akong mapanis. Natatakot akong masira. Pero mas natatakot akong baka hindi matuloy ang pinangarap ko.

Bandang alas nuwebe ng gabi, tahimik na ang paligid. May mga pap**ok na sa malayo kahit hindi pa alas dose. Yakap ni Mama sina Renz at Lara sa upuan, pilit silang pinapatulog para hindi mainip. Ako naman, nakatayo malapit sa mesa, hawak ang sandok, handang-handa na.

Bandang alas diyes ng gabi, biglang bumukas ang pinto. Umuwi si Kuya Dexter. Paika-ika maglakad. Amoy alak. Mataas ang boses.

Humingi siya agad ng pera. Wala kaming maibigay. Sabi ni Mama, wala na talaga. Doon siya nagalit. Mas lumakas ang boses niya.

Bigla niyang napansin ang mesa.
Ang spaghetti.
Ang nakahandang pagkain.

Tumingin siya sa akin. Tapos sa isang iglap, hinablot niya ang bandehado at itinapon sa sahig.

Malakas ang tunog ng pagbagsak. Tumalsik ang sauce sa dingding. Gumulong ang noodles sa sahig na may alikabok at dumi. Parang may sumabog sa dibdib ko. Hindi ako makasigaw. Hindi ako makagalaw.

Si Lara biglang umiyak. Si Renz nakatitig lang, nanginginig. Si Mama yumuko agad, pinulot yung mga hindi pa tuluyang tumama sa sahig at inilagay sa mga pinggan. Pero ang dami, nasa sahig na. Madumi na. Hindi na pwedeng kainin.

Lumuhod ako sa sahig. Tinitigan ko yung spaghetti na ilang linggo kong pinag-ipunan. Anim na oras naming inintay. Isang iglap lang, wala na.

Hindi lang pagkain ang tinapon.
Tinapon yung pagod ko.
Tinapon yung pangarap ko para sa gabing yun.

Pagdating ng alas onse, sobrang tahimik ng bahay. Wala nang nagsasalita. Mabigat ang hangin. Parang lahat kami may gustong sabihin pero walang lakas ng loob.

Pagpatak ng alas dose, walang sigawan ng saya. Walang countdown. Tahimik kaming kumain ng konting natira. Tig-iilang subo lang bawat isa. Pero kahit ganon, pinilit kong ngumiti para sa mga kapatid ko.

Pagkatapos, ako ang naglinis. Pinunasan ko ang sahig kung saan nakakalat ang sauce. Doon na tuluyang bumagsak ang luha ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ang hirap mangarap ng simpleng bagay.

Pero sa gitna ng sakit, may isang bagay akong pinanghawakan.
Hindi porket tinapon ang handa, tinapon na rin ang pagmamahal.

At balang araw, pangako ko sa sarili ko, darating ang Pasko na hindi na namin kailangang maghintay ng alas dose para lang makaramdam ng saya.