Mommy Juday Laude

Linggo ng wika ng aming bagets☺️☺️ dalagang pilipina,

Sa tagal nagpangita din...

Yung tipong hindi ka papayagan ng mga magulang mo sa field trip, sa overnight, o kahit sa simpleng gala sa labas kapag hindi kasama ang childhood best friend kong ito! Parang package deal tayo noon—kung nasaan ang isa, nandoon din ang isa.
​Mula elementary hanggang high school, saksi ang mga kalsada at bakuran sa ating kabataan. Simula sa hapon ng habulan sa taguan, patintero na may harangan hanggang dulo, luksong-tinik na halos mabali na ang likod sa pagtalon, at tumbang preso kung saan nagkalituhan sa pagpalo ng lata gamit ang tsinelas. Kapag medyo pagod na, uupo tayo sa tabi ng kalsada para maglaro ng holen (marbles) habang pinagkakaabalahan ang mga nakolektang teks na may mukha ng mga artista at anime noong 90's.
​Naaalala ko pati ang saranggola ginawa na natin, Kapag sumasapit ang hapon, sabay tayong sisigaw ng "Bahay-bahayan!" o kaya naman ay mag-a-a gawan-base o tagutaguan . Siyempre, hindi mawawala ang mga panahong nanggagaluluwa tayo tuwing Undas, nag-aabang ng hulog sa mga bahay-bahay, at naglalakad sa dilim kahit takot na takot.
​Hindi rin naging madali ang lahat dahil sa dami ng pag-aaway natin noon—mula sa simpleng agawan sa pwesto sa laro, tampuhan, hanggang sa kung sino ang mas magaling. Pero maya-maya lang, bati na ulit at mag kasama na naman,
​Dumaan ang mga taon, sabay tayong tumanda, at pati ba naman sa pag-aapply sa trabaho noon, magkasabay pa ring sumubok. Pero matapos ang taon na magkaiba muna ang naging mundo dahil sa kanya-kanyang responsibilidad, sa wakas nagkaroon din ng oras pagkalipas ng panahon!
​Ang lupit ng tadhana. Ang pagkakaibigang sinimulan sa mga laro at lansangan noong 90's, hanggang ngayon, solid at walang kupas pa rin. Insert Joren Siman - Pastrana next time Sama kana😊

May peace of mind

Kami munang tatlo😁😁