Pasje Dany

Był czas, kiedy wydawało mi się, że starzenie się oznacza wyłącznie stratę.

Utratę sił. Szybkości. Możliwości.

Każde kolejne urodziny odbierałam jak następną kartkę kalendarza, którą czas przewrócił zbyt szybko. Jak kolejne przypomnienie, że dla nikogo się nie zatrzymuje.

Dziś wiem, że bardzo się myliłam.

Bo z wiekiem człowiek nie tylko coś traci.

Otrzymuje również coś niezwykle cennego.

Zyskuje dystans.

Uczy się, że nie każda opinia innych ludzi zasługuje na uwagę. Nie każda kłótnia jest warta naszych nerwów. I nie każde rozczarowanie trzeba nosić w sercu przez całe życie.

Kiedy byłam młodsza, wydawało mi się, że szczęście czeka gdzieś przede mną.

W lepszej pracy.

W większym mieszkaniu.

W idealnym planie na przyszłość.

W kolejnym sukcesie.

Dziś wiem coś, co chciałabym zrozumieć znacznie wcześniej.

Szczęście od zawsze mieszkało w zwyczajnych chwilach.

W spokojnym poranku, zanim obudzi się cały świat.

W długiej rozmowie z kimś bliskim.

W zapachu świeżo zaparzonej kawy.

W śmiechu wnuków.

W zachodzie słońca, który niczego od nas nie oczekuje poza tym, byśmy na chwilę się zatrzymali i naprawdę go zobaczyli.

Im jestem starsza, tym mniej mam potrzeby cokolwiek komukolwiek udowadniać.

Nie muszę wygrywać każdej dyskusji.

Nie muszę tłumaczyć każdej swojej decyzji.

Spokój stał się dla mnie cenniejszy niż akceptacja innych.

Zmieniło się również to, jak patrzę na swoje odbicie w lustrze.

Zmarszczki wokół oczu nie przypominają mi już tylko o upływie lat.

Przypominają mi o życiu.

O ludziach, których kochałam.

O łzach, które wypłakałam.

O śmiechu, który do dziś rozbrzmiewa w moich wspomnieniach.

Każdy siwy włos niesie własną historię.

Każda blizna przypomina, że nawet najgłębsze rany potrafią się zagoić.

Każdy etap mojego życia ukształtował kobietę, którą dziś widzę w lustrze.

I jestem za to wdzięczna.

Zrozumiałam, że życie nie mierzy się liczbą obowiązków ani tym, jak bardzo byliśmy zajęci.

Mierzy się tym, jak mocno kochaliśmy.

Jak traktowaliśmy innych ludzi.

Jak często byliśmy obok wtedy, gdy ktoś nas potrzebował.

I jak wiele potrafiliśmy wybaczyć.

Dojrzałość dała mi zgodę na zwolnienie tempa.

Na wybieranie tego, co naprawdę ma wartość, zamiast nieustannego gromadzenia.

Na słuchanie zamiast ciągłego pośpiechu.

Na radość bez poczucia winy.

I chyba właśnie to jest najpiękniejszy prezent, jaki przynoszą kolejne lata.

Nie to, że żyjemy dłużej.

Ale to, że w końcu zaczynamy rozumieć, czego życie próbowało nas nauczyć przez cały ten czas.

Dlatego jeśli zbliżają się kolejne urodziny – przywitaj je z wdzięcznością.

Jeśli zauważysz kolejny siwy włos – uśmiechnij się do niego.

Jeśli na twojej twarzy pojawiło się kilka nowych zmarszczek – noś je z godnością.

Nie są dowodem na to, że życie od ciebie odchodzi.

Są dowodem na to, że życie było z tobą.

A największym przywilejem nie jest pozostać wiecznie młodym.

Największym przywilejem jest dożyć chwili, w której naprawdę rozumiesz, co w życiu ma największe znaczenie.

witam, dawno mnie nie było. Mimo że nic nie pisałam to trochę tworzę. Dzisiaj krótko o mydełkach które zrobiłam w tym roku. mydełko nr 1- jabłko z cynamonem, mydełko nr 2- lawenda, mydełko nr 3-nagietek, mydełko nr4 -pomarańczowe, mydełko nr5-świerk, mydełko nr 6-kocanka, mydełko nr 7- avokado i mydełko nr 7A- len, mydełko nr 8-mila, mydełko nr 9-kasztan, mydełko nr 9A- jogurtowe, mydełko nr 10-ziołowe na jogurcie, mydełko nr 11- miodowe, i mydełko gospodarcze czyli znany wam odplamiacz. Nie będę opisywać każdego z tych mydełek, bo już nie raz opisywałam i wiecie że używam dużo ziół i tłuszcze i oleje, część tłoczone przez męża.