Ciałoteka

Powiedzieć o pierwszej edycji tego warsztatu, że była epicka, to jak nie powiedzieć nic.💫

To, jak nasze energie, doświadczenie i zasoby praktyk I metod, którymi pracujemy się połączyły w fuzję doskonałą to wie tylko ten/ta, co był/była na warsztacie.

Otóż, ten warsztat wzrasta i rozwija się razem z nami, i to czym chcemy podzielić się z uczestnikami w kolejnej edycji już teraz generuje ciarki ekscytacji na moich plecach.😁

Od granic do bezgraniczności, od głębokiego relaksu do ożywienia i radosnego ruchu. Od ciszy do dźwięku, od jestem do jesteśmy.

To tak w skrócie, bo to trzeba po prostu być i doświadczać. Ja powiem tylko prywatnie, że to z jakim spokojem udaje mi się stawiać granice w ostatnim czasie to zdecydowanie podlega granicznemu orderowi z ziemniaka. 🫠😅

Zapraszamy Was na kolejną edycję.
28 marca, godzina 18:00.
Cena - przystępna.
Ekipa - śmietanka.

A tak serio to 3 fajne kobiety robią dobre rzeczy. No aż szkoda nie skorzystać.🌸🌸🌸

Mówię NIE kulturze zapier**lu.

Mam za sobą taki tydzień, który dał mi bardzo dużo przestrzeni na pobycie samej ze sobą i porozkminianie wielu kwestii, pozbieranie wielu innych perspektyw, poprzyglądanie się temu jak zmienia się mój świat.

Wnioski?

Sporo, jeszcze wiele w chaosie myślowo emocjonalnym, ale na przód wysuwa się takie mocne - ZWALNIAM.

Od jakiegoś czasu uczę się wyhamowywać moją nadaktywność. W myśleniu, w reagowaniu, w działaniu. Dużo oddycham i wytrząsam zanim coś zrobię.🤭

To się przekłada też na moją prace. Zaczęłam redukować trochę swój grafik, zaczęłam wkładać więcej okienek z napisem OFF. To się przekłada też na moje relacje. Pozwalam sobie innym przejmować inicjatywę, dbać o mnie, pamiętać o moich potrzebach, a nie ciągle sprawdzać, czy aby napewno wszystkiego dopilnowałam ja.

Poprzez tytułowy zapier**ol mam na myśli nie tylko tyranie w robocie. Mam też na myśli siedzenie w sieci, szukanie ciągłych bodźców, przemielanie ciągle informacji napływających z każdej strony, radzenie sobie z pierdylionem życiowych challengy i obowiązków, chęć bycia on the top, fomo.

Jak napisała o sobie Basia Ciemięga, że jest poszukiwaczką życiowej esencji a nie kolekcjonerką doznań to mi to bardzo zarezonowało. Ja chyba aktualnie jestem w podobnym miejscu i zamiast do więcej ciągnie mnie do głębiej.

Kiedy ktoś mówi mi, że mam luźną pracę, bo płacą mi za to, że ludzie przy mnie leżą to mnie to zarazem bawi jak i zatrzymuje. Bo czy to takie egzotyczne, że uczysz ludzi się relaksować, dbać o siebie, budować świadomość swojego ciała, oddechu, potrzeb? Najwyraźniej tak. Ale najwyraźniej jeszcze bardziej mnie to kręci, żeby tego uczyć i za tym podążać, bo widzę ile mnie to daje w życiu i feedbacki od Was jak to Wam dobrze zrobiło nie raz mi totalnie wystarczają.❤️⚘️

Thats why Im here and now.
Maksymalnie obecna. Na tyle na ile jestem w stanie zaangażowana. Nie biegnąca ciągle dalej, po więcej, po mocniej, po jeszcze jeszcze. Oddychająca pełną piersią w danej chwili. Pozwalająca się prowadzić zamiast ciągle inicjować.
Dziękuję tym z Was, którzy idą ze mną tą drogą. Uczycie mnie więcej niz myślicie, nawet jeśli czasem nie jest mi z tym w ogole łatwo.🌸

Dzień dobry,

Wyjechaliście na ferie?
Ja klasycznie mikrotriping uprawiam, spadł boski śnieg, jest tak zachwycająco pięknie, mikroskituring został odhaczony. 🙃❄️

Na ferie nie wyjeżdżam, zajęcia będą się odbywać wg grafiku. Gabinet też działa.

Co nie znaczy, że nie zachęcam Was do slow motion. Odpoczywajcie ile wlezie, jutro zaćmienie, warto byśmy pozostali uważni i spokojni.
A więc wdech, wydech, napnij, rozluźnij i łap chwile.

Dobrego tygodnia.🩵🧘‍♀️🙏

Pomysł na ten wątek już się jawił w przestrzeni jakieś 6 lat temu...🙃
A jakoś mnie tak naszło, żeby otworzyć go dziś:
Teksty, dźwięki, reakcje w pracy z ludźmi I ich ciałami w gabinecie, na sali treningowej i w innych tego typu przestrzeniach.

Ja zapodaję kilka swoich, będę dorzucała jak się nowe perełki pojawią, albo mi się jakieś stare przypomną.
Dzielcie się też swoimi, chętnie poczytam.😁

-" Teraz usiądźcie, zrobimy sobie skręta (...)"
-" Wdech wydech I z psa z głową w dół zróbcie sobie dziecko (...)"
- "Połóż się i zrób se most (...)"
- ja: co tak pika? Może to bomba? Mój podopieczny wojskowy:" spoko, jestem saperem, rozbroimy (...)"
-" wdech i wydech Irenka w górę" (...)
- "siądźcie teraz w siadzie rozkracznym (...)"
-" fajnie się rozluźniło już mi dwa palce wchodzą (...)"

Dobrego wieczoru.🙃

Ja mam pierwszy od niepamiętnych czasów nie pracujący.
😎

Lubię jeździć moim samochodem.
Ale lubię czasem pojechać Boltem. Okazuje się bowiem, że panowie kierowcy słuchają naprawdę fajnej muzy i poznałam już kilka dobrych kawałków podczas tych krótkich podróży.😎

Wyrażanie się przez muzykę, przez ruch było w moim życiu od zawsze, dużo zawdzięczam tu moim rodzicom, którzy mnie nią karmili od najmłodszych lat. Mój Tato brał mnie na koncerty i festiwale, w domu często sadzał przed ekranem puszczał jakąś video relację muzyczną i mówił: "10 minuta, zobacz co się będzie działo z tym gitarzystą".😃
A ja tańczyłam na kanapie i mówiłam, że zostanę żoną Michaela Jacksona.🙃😅

W podstawówce z kumpelami tworzyłyśmy własne układy choreograficzne, ćwiczyłyśmy je potem godzinami i poprzebierane występowałyśmy na apelach szkolnych, just 4 fun. To samo na koloniach i obozach, tam muzyki był opór, przedstawienia przy ogniskach, dyskoteki, Ach, wspaniałe czasy.🥹

Dziś z muzyką związane jest prawie wszystko co robię, kocham i czuję muzykę całą sobą, lubię przy niej tworzyć, miksować, lubię z nią pracować, lubię jak ona nadaje rytm.

W tym roku postanowiłam zrealizować jedno z moich marzeń i zrobic kurs djki. 😁🎧🎶

A mój kalendarz aż pęka wszwach od wydarzeń
muzyczno ruchowych na ten rok.

Jednym z nich jest nasz warsztat Inner Voice - Twój wewnętrzny głos. na który Was razem z Piotr
zapraszamy ❤️🎵 27 lutego o 19:00. Będziemy rozluźniać nasze ciała, bedziemy wspólnie szukać tego, co chcemy wyrazić, bedziemy się przy tym dobrze bawić, bo ekspresja to jedna z lepszych form zabawy.

Dobrego tygodnia, wiosna już powoli kroczy w naszą stronę, choć może jeszcze tego zbyt mocno nie widac.

Do poruszania.🧘‍♀️🤸‍♀️

A znacie to uczucie, taki życiowy fu**upik pt
warunki przecież były doskonałe. Otoczenie, moment, predyspozycje, osoby, poziom energii, no po prostu wszystko gra...a jednak nie wychodzi to czego chcemy.
I to rozczarowanie, to uczucie niespełnienia jest takie mocne, kleiste, wręcz wydaje się być czarną dziurą, czymś, z czego nie wynurzymy się już nigdy.

Jakież zdziwienie jest, że jednak się wyjść z tego udaje. I wiecie co? Im szybciej się na to zgodzimy i przestaniemy z tym mocować, tym szybciej się to nieznośne pieczenie w brzuchu zacznie rozpuszczać.

Ja osobiście nie jestem przeciwniczką uciekania od czucia trudnego jesli jest go za dużo i naraz. Natomiast jestem totalną zwolenniczką wpuszczania go stopniowo i konfrontowania się z nim mimo tego jak tarmosi i szarpie na boki.

Rozczarowanie to najszybsza forma dojrzewania. A dojrzałe owoce są pyszne, prawda?
Zgoda na fu**up jest tak zajebiście rozluźniająca, taka bardzo into 100%. Taka dociskająca, że aż zapiera dech a zarazem brzuch może więcej powietrza wziąć.

Mnie w ostatnim czasie jest częściej trudno niż lekko.
Bywa, że sie konfrontuję, bywa, że uciekam.

Ten stan jest o tyle ciekawy, że dość mocno wpływa na zmiany w rzeczywistości. Albo to te zmiany na niego wpływają.😅

Także tak, jedyna stała w życiu to zmiana, prawda? 😉
A może wcale nie.🙃

Tylko tu i teraz.
Wdech, wydech.