Sensomocni

❤️ Kończymy kolejny rok wspólnej pracy!
Za nami bardzo dobry, intensywny i pełen emocji rok terapii integracji sensorycznej oraz dogoterapii. Kiedy patrzę na to, z jakiego miejsca zaczynaliśmy i gdzie jesteśmy dzisiaj, mam ogromne poczucie, że naprawdę dużo udało nam się wspólnie wypracować.
Były nowe umiejętności, przełamywanie własnych barier, coraz większa samodzielność, lepsza koordynacja, równowaga, planowanie ruchu, koncentracja, komunikacja. Czasem były to duże kroki, które widać od razu, a czasem maleńkie zmiany, na które pracowaliśmy tygodniami. I właśnie te małe kroczki bardzo często cieszą najbardziej. ❤️
Ale wiecie co? Choć każdy sukces dziecka daje mi ogromną satysfakcję, największą wartością tego roku są dla mnie relacje, które udało nam się zbudować.
Bo terapia to nie tylko ćwiczenia, cele i kolejne zadania do wykonania. To przede wszystkim człowiek i drugi człowiek. ❤️
Dlatego na naszych zajęciach jest dużo pracy, ale jest też mnóstwo śmiechu, żartów i wygłupów. 😄 Są nasze małe rytuały, teksty, które rozumiemy tylko my, negocjacje w stylu „jeszcze tylko raz!” i pomysły dzieci, które czasami całkowicie zmieniają mój plan na zajęcia. 😉
Są też trudniejsze dni. Takie, kiedy coś nie wychodzi, kiedy pojawia się złość, zmęczenie albo smutek. Wtedy czasami ważniejsze od wykonania kolejnego ćwiczenia jest po prostu być obok, wesprzeć, przytulić, porozmawiać albo dać chwilę spokoju. A w dogoterapii mamy jeszcze Jogiego, który w kwestii pocieszania, przytulania i poprawiania humoru ma swoje własne, bardzo skuteczne metody. 🐶❤️
I chyba właśnie za to najbardziej kocham tę pracę. Za możliwość obserwowania, jak dzieci rosną, rozwijają się, nabierają odwagi i zaczynają wierzyć we własne możliwości. Ale również za to, że z czasem przestajemy być po prostu „terapeutą i dzieckiem na terapii”. Budujemy relację opartą na zaufaniu, poczuciu bezpieczeństwa i zwyczajnej ludzkiej sympatii.
Dziękuję wszystkim moim dzieciakom za ten wspólny rok. ❤️ Za Waszą pracę, cierpliwość, pomysły, śmiech, żarty i wszystkie nasze małe i wielkie sukcesy.
Ogromne DZIĘKUJĘ kieruję również do Rodziców. Za zaufanie, za powierzenie mi swoich dzieci, za współpracę, rozmowy i za to, że wspólnie możemy działać dla ich rozwoju. To zaufanie naprawdę bardzo wiele dla mnie znaczy. ❤️
A teraz… WAKACJE! ☀️🌿
Do końca sierpnia robimy przerwę. Odpoczywamy, ładujemy baterie i zbieramy energię, bo 1 września wracamy z nowymi pomysłami, nowymi wyzwaniami i kolejnymi celami do zdobycia.
Choć znając nas śmiechu i wygłupów też na pewno nie zabraknie. 😄
Do zobaczenia we wrześniu! ❤️🐶

🤸‍♀️ Zajęcia SI Marty. Dziś ręce i nogi miały pełno roboty 😄

Dzisiejsze zajęcia Marta rozpoczęła od zadania wymagającego naprawdę dobrego wyczucia ruchu. Przed nią pionowo wisiały małe piłeczki, przyklejone taśmą do długich włóczek. Zadaniem Marty było tak wprawić w ruch większą piłkę zawieszoną na sznurku, aby trafiła w mniejsze piłeczki i strąciła je z taśmy. 🎯⚽
Niby tylko celowanie, ale w praktyce całkiem sporo pracy 💪. Ćwiczenie rozwijało koordynację wzrokowo-ruchową, ocenę odległości i kierunku ruchu, planowanie motoryczne oraz dostosowanie siły uderzenia. Ruchomy cel i ruchoma piłka wymagały też koncentracji, przewidywania toru ruchu i odpowiedniego timingu.

🚁 Następnie w ruch poszedł helikopter. Marta, będąc w ruchu, musiała rękami odrywać przyklejone naprzeciwko niej piłeczki, a następnie wrzucać je do miski. Tutaj intensywnie pracował układ przedsionkowy i proprioceptywny, a jednocześnie Marta ćwiczyła stabilizację posturalną, koordynację oko-ręka, kontrolę ruchu, orientację w przestrzeni oraz wykonywanie precyzyjnego zadania podczas zmiany położenia ciała.

Ale Marta uznała, że rękami jest za łatwo i zapytała:
- a możemy teraz stopami?
- No pewnie, że możemy! 😄

Helikopter poszedł więc w ruch po raz kolejny, ale tym razem Marta ściągała przyklejone piłeczki wyłącznie stopami 🦶⚽. I tu poziom trudności zdecydowanie wzrósł. Zadanie wymagało utrzymania stabilizacji tułowia, kontroli nóg niezależnie od pracy reszty ciała, koordynacji i planowania ruchu. Było też świetnym treningiem świadomości ciała i propriocepcji, szczególnie w obrębie kończyn dolnych.

Bardzo lubię ten moment, kiedy dziecko samo mówi: „A teraz zróbmy to trudniej” ❤️. Bo właśnie wtedy zabawa staje się nie tylko terapią, ale też okazją do sprawdzania własnych możliwości i budowania poczucia: potrafię, spróbuję jeszcze raz, dam radę! 💪

🦖 Na zakończenie pojawił się dinozaur na polowaniu 😃. Marta za pomocą chwytaka-dinozaura zbierała pluszowe kulki. A te, zamiast grzecznie czekać na złapanie, postanowiły uciekać przy każdej próbie. 😂 Trzeba więc było odpowiednio ustawić chwytak, kontrolować siłę nacisku i dobrze zaplanować ruch. Ćwiczenie wspierało koordynację wzrokowo-ruchową, precyzję, kontrolę siły chwytu, motorykę małą, koncentrację oraz planowanie motoryczne.

🦖 Zajęcia SI Artura ⚽

W pierwszym ćwiczeniu Artur siedząc na platformie wibracyjnej trzymał w dłoni małą deseczkę, na której znajdował się dinozaur. Jego zadaniem było tak nią pokierować, aby dinozaur wpadł prosto do miski w odpowiednim kolorze. Niby mały dinozaur, a pracy całkiem sporo 😃 Ćwiczenie dostarczało intensywnych bodźców proprioceptywnych, wspierało stabilizację posturalną, koordynację wzrokowo-ruchową oraz precyzyjne dozowanie siły i kontrolę ruchu. Dodatkowo Artur musiał rozpoznać i dopasować kolory, a więc do pracy włączyliśmy również uwagę i funkcje poznawcze.
Kolejne zadanie wymagało już sporej dawki równowagi. Artur stał na półpiłce, a jednocześnie za pomocą tyczki przesuwał po wąskim mostku ring z piłką w środku. Piłka oczywiście miała jeden zakaz: nie wypaść! 😄 To ćwiczenie angażowało układ przedsionkowy i proprioceptywny, rozwijało równowagę, stabilizację centralną, koordynację oko–ręka oraz umiejętność wykonywania precyzyjnego zadania kończynami górnymi przy jednoczesnym utrzymaniu niestabilnej pozycji ciała.
Potem zrobiło się jeszcze ciekawiej. 😃 Na podłodze ułożyłam trzy tyczki, a na końcu każdej z nich znajdowała się inna przeszkoda równoważna: półpiłka, niski kamień z ruchomą nakładką oraz wysoki kamień. Artur przechodził pomiędzy nimi, jednocześnie przesuwając tyczką kapturek wzdłuż leżących na podłodze tyczek. Tutaj trzeba było kontrolować naprawdę wiele rzeczy naraz. Zadanie rozwijało równowagę dynamiczną, planowanie motoryczne, koordynację całego ciała, orientację przestrzenną oraz podzielność uwagi. Zmienna wysokość i stabilność podłoża wymagały także ciągłego dostosowywania napięcia mięśniowego i reakcji równoważnych do aktualnej pozycji ciała.
Na koniec Artur miał jedno konkretne życzenie: PIŁKA! ⚽ No dobrze… ale najpierw rozgrzewka! 😁
Artur stanął więc na szczudłach, a ja turlałam w jego stronę piłkę. Zadanie? Kopnąć ją do mnie, ale szczudłem 😃. Tutaj poprzeczka była ustawiona naprawdę wysoko, bo Artur musiał jednocześnie utrzymać równowagę na szczudłach, śledzić poruszającą się piłkę, przewidzieć moment jej dotarcia i wykonać celny ruch nogą. Ćwiczenie świetnie wspierało równowagę dynamiczną, reakcje posturalne, koordynację wzrokowo-ruchową, timing ruchowy, planowanie motoryczne oraz kontrolę ciężaru ciała.
A skoro rozgrzewka została zaliczona, to można było wreszcie przejść do tego, na co Artur czekał najbardziej gry w piłkę! ⚽🥅
Najlepsza terapia to taka, w której jest konkretna praca, odpowiednio dobrane wyzwanie, ale też miejsce na pomysły i zainteresowania dziecka. ❤️

💙 Zajęcia SI Szymona 💙

Na początek Szymon siedział w bocianim gnieździe, delikatnie bujany, a jego zadaniem było odbijanie naprzemienne balonu przy pomocy łapek na muchy. W międzyczasie wspólnie liczyliśmy aż do 100, utrwalając kolejność liczebników, koncentrację uwagi oraz koordynację wykonywania dwóch czynności jednocześnie. 🎈
➡️ Cel zadania: stymulacja układu przedsionkowego, rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej, koordynacji bilateralnej, planowania ruchu, obustronnej współpracy ciała oraz podzielności uwagi.
Kolejne ćwiczenie odbywało się na deskorolce. Szymon, odpychając się rękami, przewoził pudełka z wizerunkami zwierząt. Następnie musiał odnaleźć odpowiednią figurkę i nakryć ją pudełkiem przedstawiającym to samo zwierzę. 🐶🦒🐘
➡️ Cel zadania: wzmacnianie obręczy barkowej i mięśni posturalnych, rozwijanie percepcji wzrokowej, umiejętności dopasowywania oraz planowania motorycznego.
Następnie przyszedł czas na zadanie wymagające sporej koncentracji. Szymon szedł środkiem pomiędzy dwoma rzędami pachołków. Lewą stopą przewracał prawy pachołek, a prawą stopą lewy. Po drodze wyjmował ukryte pod nimi woreczki i trafiał nimi do celu. 🎯
➡️ Cel zadania: doskonalenie przekraczania linii środka ciała, koordynacji bilateralnej, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni, planowania ruchu oraz celności.
Na zakończenie Szymon dużymi klamerkami zdejmował z pachołków piłeczki, używając obu rąk. To ćwiczenie początkowo sprawiało mu sporo trudności. W pierwszym kadrze możecie zobaczyć moment, kiedy ruchy są jeszcze niepewne i wymagają dużego wysiłku. W drugim to samo zadanie wykonywane jest już zdecydowanie płynniej i z większą pewnością siebie. 💪
To doskonały przykład tego, jak działa terapia Integracji Sensorycznej. Mózg, otrzymując odpowiednio dobrane bodźce i możliwość wielokrotnego powtarzania ruchów, uczy się coraz lepiej organizować informacje płynące z ciała. Dzięki temu czynności, które na początku wymagają ogromnego wysiłku, z czasem stają się płynniejsze, bardziej precyzyjne i wykonywane z dużo większą łatwością. To właśnie systematyczna praktyka i odpowiednio dobrane wyzwania prowadzą do trwałych zmian. ❤️
Brawo Szymon ❤️

Julia Treder t21 i Jogi w akcji 😀

🎨🐾 Kto powiedział, że sztukę tworzy się tylko pędzlem? U nas pędzle poszły dziś na urlop, a ich miejsce zajęły stopy Julki i cztery łapy Jogiego😄
Dzisiejszą dogoterapię rozpoczęliśmy od prawdziwego twórczego szaleństwa. Do woreczków strunowych włożyłyśmy kartki i kolorowe plamy farb. Julka dostała swój zestaw, Jogi swój i wtedy zaczęło się tworzenie. 😅
Było chodzenie, ugniatanie, skakanie, dreptanie i testowanie, czy z farb da się wycisnąć jeszcze więcej kolorów. Efekt? Dwa niepowtarzalne dzieła! Julka zamieniła swoją pracę w kolorowe graffiti dodając piękne napisy mazakiem, a ja wykończyłam arcydzieło stworzone przez Jogiego. Powiedzmy sobie szczerze! Picasso pewnie byłby lekko zaniepokojony konkurencją. 🎨😂
🟢 Cel zadania: rozwijanie kreatywności i ekspresji twórczej, dostarczanie bodźców dotykowych i proprioceptywnych, wspieranie planowania motorycznego oraz budowanie pozytywnych emocji poprzez wspólną aktywność z psem.
Po artystycznych sukcesach Jogi postanowił sprawdzić, czy równie dobrze radzi sobie jako.
nauczyciel biologii. 🐶📚 Pokazywał Julce figurkę zwierzęcia, a ona musiała odnaleźć odpowiednią kostkę z takim samym zwierzakiem. Ale to nie był koniec! Kostkę należało jeszcze przewieźć na deskorolce do Jogiego i przykryć nią właściwe zwierzę.
🟢 Cel zadania: rozwijanie percepcji wzrokowej, koncentracji uwagi i pamięci, utrwalanie nazw zwierząt oraz stymulacja układu przedsionkowego, koordynacji bilateralnej i planowania ruchu.
Na zakończenie Jogi awansował na psiego architekta. 🏠🐾 Pokazywał Julce schemat budy z patyczków do lodów, a ona cierpliwie odtwarzała go krok po kroku. Na szczęście Jogi nie zgłaszał poprawek do projektu, więc budowy zakończyły się sukcesem. 😄
🟢 Cel zadania: doskonalenie analizy i syntezy wzrokowej, odwzorowywania wzorów, orientacji przestrzennej, motoryki małej oraz wytrwałości w realizacji zadania.
Tak właśnie wyglądają nasze zajęcia ☺️. Trochę terapii, trochę nauki, dużo ruchu i jeszcze więcej śmiechu ❤️🐾

Dorotkowo. Fundacja na rzecz Doroty Targowskiej i Jej Przyjaciół