Studio WENA Fryzjer&Barber

Udostępnij

• Salon, w którym kompleksowo zadbamy o piękno Twoich włosów 💇‍♀️
• Oleśnica, ul. Sudoła 33b
• Zapisy tel. 882 645 114 lub w Booksy
Zapraszamy‼️

13/12/2025

Wolne terminy do konca nastepnego tygodnia .Zapraszamy na usługi Studio WENA Fryzjer&Barber ✂️🌲☃️

12/12/2025

Najstarszy aktywny fryzjer w Puławach. Historia Stanisława zaczęła się we Lwowie, a trwa do dziś na Gościńczyku

Są w Puławach takie miejsca, do których wchodzi się nie tylko po usługę, ale po kawałek życia. I są ludzie, którzy stają się częścią miasta, choć nigdy o to nie prosili. Takim człowiekiem jest Stanisław Berezik, 84-latek, który strzyże od 1957 roku. Prawie siedem dekad z nożyczkami w dłoni. Brzmi nieprawdopodobnie, a jednak to czysta prawda. Najstarszy czynny fryzjer w Puławach, a możliwe, że i w całej Polsce.

Stanisław urodził się we Lwowie. Fryzjerem został w 1957 roku i jak mówi: „od tamtej pory nożyczki są ze mną cały czas”. Do Puław trafił po długiej i krętej drodze. Początek był w Kolbuszowej. Tam, w 1964 roku, poznał Danusię. „I tak to wszystko się zaczęło” - wspomina z uśmiechem.

W 1967 roku, już jako młode małżeństwo z dwójką dzieci, zamieścili ogłoszenie w „Rzemieślniku” o chęci prowadzenia zakładu fryzjerskiego. Było kilka propozycji, ale wybrali Puławy. Jeszcze wtedy nie wiedzieli, że na całe życie.

Pierwszy dzień w Puławach nie był łaskawy. Późna noc, dworzec przy Gagarina (dzisiejszej Alei Małej), ciemność, place budowy, ani jednej znajomej twarzy. Miasto dopiero rosło. Udało się jednak znaleźć nocleg i doczekać rana.

Następnego dnia Stanisław poszedł „zaciągnąć języka”. Trafił na pana Wicka Kotowskiego, który wskazał mu lokal pana Próchniaka - duży, możliwy do podziału na część damską i męską. Jedna rozmowa i decyzja zapadła.

Kartę rzemieślniczą załatwili od razu. Nawet telefon z Lublina, próbujący to wstrzymać, nic już nie zmienił. Mieli swój pierwszy zakład: Olszewskiego 10. Rok 1967. Warunki? Dziś trudno to sobie wyobrazić. Był zakład, ale nie mieli jeszcze mieszkania. Spali na parapecie, bo tam był grzejnik. „Zmęczenie było ogromne, ale satysfakcja jeszcze większa” - wspomina Danusia.

Pierwszy klient przyszedł szybko. Starczyło na konserwę i pół chleba, ale najważniejsze było to, że ruszyło. Później znaleźli pokój u państwa Sołtyckich. Dwa lata pod jednym dachem, a zakład powoli nabierał rozpędu.

W ich życiu pojawiało się coraz więcej pomocnych ludzi. Jednym z nich był Edek Kruk - klient, który regularnie przychodził się strzyc i który dołożył brakującą część pieniędzy do wkładu na mieszkanie. Kolejna osoba to Zdzisław Zalewski. Przyjeżdżał do państwa Sołtyckich na towarzyskie spotkania, więc znał domową atmosferę miejsca, w którym Stanisław i Danusia wynajmowali pokój. Podczas jednej z takich rozmów usłyszał, że młode małżeństwo szuka mieszkania. Przypomniał sobie wtedy, że jeden z prezesów spółdzielni robi u niego kurs na prawo jazdy.

I tak zadziałała prosta, ale skuteczna zależność: prezes spółdzielni pomógł znaleźć im wolne mieszkanie, Zalewski bez problemu doprowadził go do zdania prawa jazdy, a dzięki wsparciu finansowemu Edka mogli wprowadzić się na swoje.

Wprowadzili się na piąte piętro przy Polnej 2. Byli już w czwórkę, a żeby spełnić wymogi meldunkowe, dołączyła też siostra Danusi - Marysia, która podjęła naukę w Puławach. Praktyki fryzjerskie odbywała oczywiście u Stanisława.

W latach 70-tych był jeszcze krótki rozdział amerykański. Najpierw wyjechała tam Danusia, a potem Stanisław. Nowy Jork, pierwszy dzień i los znów zagrał filmowo. Stanisław trafił na fryzjera ze Stanisławowa. Od razu go zatrudnił. Reszta to gotowy scenariusz.

Dzisiaj, w wieku 84 lat, Stanisław Berezik nadal pracuje. Ręka wciąż pewna, głos miękki, spokój taki, jaki mają tylko ludzie, którzy widzieli w życiu naprawdę dużo. Od 1997 roku strzyże w zakładzie przy Gościńczyku 7. To miejsce przyciąga nie tylko po fryzurę. Przychodzi się tam po atmosferę, rozmowę, normalność. A tej w dzisiejszym świecie brakuje najbardziej.

Do dziś przychodzą klienci, którzy korzystają z usług Stanisława od ponad 50 lat. A ja? Od dziesięciolatka wracam do Stanisława regularnie. Bo są w życiu takie miejsca, których się nie zmienia. I są tacy ludzie w mieście, o których pamięć po prostu nie może przeminąć.

Daniel Krawczyk