Teresa Łącka Psycholog

https://4fund.com/pl/na-leczenie-i-powrot-do-zdrowia

Na leczenie i powrót do zdrowia – Wspieraj na 4fund.com Pomóżmy kobiecie, która od lat pomaga innym stanąć na nogi. Od dłuższego czasu prowadzi na TikToku grupę wsparcia dla kobiet doświadczających toksycznych relacji. Przez lata wysłuchała setek historii, wspierała kobiety w najtrudniejszych momentach, pomagała znaleźć psychologów, kupo...

Pewnie nikt z nas nie życzyłby sobie kłamcy obok, w swoim życiu. Pewnie kłamstwo dotyka wyłącznie innych, nie nas. To jak z chorobą nowotworową, zawałem czy udarem- wszyscy tylko nie my. Ja jestem przecież czysty, uczciwy i mam szalenie dobre intencje.

Tymczasem my, ludzie, kłamiemy na potęgę i z wielkim zacięciem. Kłamiemy dla siebie i dla innych.
Dlaczego? Wszak kłamstwo jest nieodłącznym narzędziem lawirowania w życiu. Ba! Dla niektórych jest tlenem. Tlenem polityki, biznesu, związków, rodzicielstwa, współpracy "niby" przyjacielskiej, wreszcie, tak zwanej "miłości". Wówczas robi się naprawdę poważnie.

Jak odróżnić kłamstwo w dobrej wierze od żonglowania pragnieniami drugiego człowieka w celu uzyskania własnej korzyści?

"Wielcy Kłamcy" Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego to pozycja, którą połknęłam w jedną noc. Przypomniała o bliskiej memu sercu psychologii sądowej, jak również o łamaniu praw pacjenta "w dobrej wierze", pozwoliła wspomnieć wyśmienitych kłamców, których spotkałam na swojej drodze i z ciekawością analizatora poczekać na kolejnych. Zapewne się zdarzą.
To nie jest tekst, który otuli złudzeniami, ale... Autorzy pozostawiają nas z nadzieją. O ile umiecie czytać poza słowami 😉

* Tekst ja.
* Grafika AI

4-LETNI PROGRAM SZKOLENIA PSYCHOTERAPEUTYCZNEGO W NURCIE INTEGRATYWNYM

Niektórzy wybierają psychoterapię jako zawód. Inni odkrywają że to psychoterapia wybrała ich.

Niezależnie od drogi która tu przyprowadziła, jedno jest pewne: profesjonalne przygotowanie do tej pracy wymaga czegoś więcej niż wiedzy.

Wymaga odwagi do pracy nad sobą, gotowości do towarzyszenia innym w najtrudniejszych momentach ich życia i głębokiego rozumienia tego co dzieje się między ludźmi gdy jedno z nich prosi o pomoc.

Czteroletni Program Szkolenia Psychoterapeutycznego w Nurcie Integratywnym realizowany przez Instytut Standardów Psychoterapii i Edukacji ISPiE jest odpowiedzią na to wyzwanie.

Program został opracowany z myślą o osobach które chcą pracować psychoterapeutycznie na najwyższym możliwym poziomie, w zgodzie z aktualnymi standardami klinicznymi, europejskimi wytycznymi edukacyjnymi i głębokim szacunkiem dla złożoności ludzkiego doświadczenia.

Czym jest psychoterapia integratywna

Psychoterapia integratywna nie jest eklektycznym zestawieniem technik z różnych nurtów.

Jest dojrzałym podejściem terapeutycznym które czerpie z dorobku psychoanalizy, podejść humanistycznych, terapii poznawczo-behawioralnej, psychologii egzystencjalnej i neurobiologii, integrując je w spójny model pracy z człowiekiem.

Punktem wyjścia jest zawsze konkretny pacjent, jego historia, jego zasoby i jego potrzeby, a nie sztywne przywiązanie do jednej techniki lub jednego sposobu rozumienia cierpienia.

Podejście integratywne wymaga od terapeuty szerokiej wiedzy, elastyczności klinicznej i głębokiej świadomości własnego funkcjonowania w relacji terapeutycznej.

Wymaga też odwagi do tego żeby nie wiedzieć i do towarzyszenia pacjentowi w niepewności zamiast uciekania w gotowe schematy.

To właśnie te kompetencje są sercem czteroletniego programu ISPiE.

Dla kogo jest ten program

Program jest skierowany do osób z wykształceniem wyższym które chcą profesjonalnie przygotować się do pracy psychoterapeutycznej.

Szczególnie znajdą tu swoje miejsce absolwenci psychologii, psychiatrii, pedagogiki, pracy socjalnej, nauk o zdrowiu i kierunków humanistycznych, a także specjaliści którzy od lat pracują w obszarze zdrowia psychicznego i chcą pogłębić swoje kompetencje w oparciu o solidne fundamenty teoretyczne i kliniczne.

Nie ma jednej drogi która prowadzi do psychoterapii. Jest wiele dróg i każda z nich jest warta szacunku pod warunkiem że towarzyszy jej autentyczna gotowość do pracy nad sobą i nad jakością własnej praktyki klinicznej.

Co oferuje program

Cztery lata kształcenia to osiem semestrów intensywnej pracy obejmującej 240 punktów ECTS i realizowanej w formule hybrydowej która łączy elastyczność kształcenia zdalnego z niezastąpioną wartością bezpośredniego kontaktu i pracy w grupie.

Program obejmuje gruntowne przygotowanie teoretyczne z zakresu psychopatologii, neurobiologii, psychotraumatologii i teorii psychoterapii.

Uzupełnia je intensywna praca kliniczna w wymiarze 610 godzin oraz superwizja kliniczna prowadzona przez doświadczonych superwizorów.

Nieodłącznym elementem kształcenia jest psychoterapia własna jako warunek rozwoju zawodowego każdego psychoterapeuty. Program kończy się przygotowaniem studium przypadku i egzaminem certyfikacyjnym przed zewnętrzną komisją egzaminacyjną.

Praktyki i rozwój kliniczny

610 godzin praktyk i rozwoju klinicznego to nie liczba. To rzeczywiste spotkania z pacjentami, rzeczywiste wyzwania kliniczne i rzeczywista odpowiedzialność za jakość prowadzonej pracy.

Program obejmuje 360 godzin stażu klinicznego realizowanego pod opieką psychiatry, psychoterapeuty lub psychologa klinicznego w pracy z pacjentami o różnej diagnozie klinicznej.

Co najmniej 150 godzin odbywa się w warunkach oddziału psychiatrii całodobowej, oddziału dziennego psychiatrycznego lub izby przyjęć, co daje uczestnikom doświadczenie kliniczne którego nie zastąpi żaden podręcznik.

Program uzupełnia 150 godzin superwizji klinicznej obejmującej pracę z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi oraz 100 godzin psychoterapii własnej realizowanej poza organizacją szkolenia.

Certyfikacja

Po ukończeniu czteroletniego cyklu kształcenia i spełnieniu wszystkich wymagań programowych uczestnicy przystępują do końcowego egzaminu certyfikacyjnego przeprowadzanego przez zewnętrzną komisję egzaminacyjną.

Egzamin ten jest nie tylko formalnym potwierdzeniem nabytych kompetencji. Jest sprawdzianem gotowości do samodzielnej i odpowiedzialnej pracy psychoterapeutycznej zgodnej z najwyższymi standardami etycznymi i klinicznymi.

Warunkiem przystąpienia do egzaminu jest uzyskanie wymaganych zaliczeń semestralnych, odbycie praktyk klinicznych, udział w superwizji, realizacja psychoterapii własnej i przygotowanie studium przypadku.
Każdy z tych elementów jest niezbędny i każdy wnosi coś czego inne elementy programu nie są w stanie zastąpić.

Perspektywy zawodowe

Absolwenci programu ISPiE są przygotowani do prowadzenia profesjonalnej praktyki psychoterapeutycznej z osobami dorosłymi, dziećmi, młodzieżą, parami i rodzinami.

Mogą rozwijać swoją praktykę zawodową w placówkach ochrony zdrowia, ośrodkach terapeutycznych, instytucjach pomocowych i edukacyjnych oraz w ramach prywatnej praktyki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Psychoterapia to jeden z niewielu zawodów w których ciągły rozwój osobisty i zawodowy nie jest opcją lecz warunkiem odpowiedzialnej pracy.

Program ISPiE jest zaprojektowany tak żeby ten rozwój był nie tylko wymagany lecz rzeczywiście możliwy i głęboki.

Ochrona prawna programu

Autorska struktura kształcenia objęta jest wyłączną licencją Instytutu Standardów Psychoterapii i Edukacji ISPiE.

Wszelkie prawa autorskie oraz prawa własności intelektualnej związane ze strukturą szkolenia, materiałami dydaktycznymi i dokumentacją podlegają ochronie prawnej.

Książka, którą miałam możliwość poznać w ostatnich miesiącach minionego roku, pojawiła się w moim życiu zawodowym w szczególnym momencie. Można powiedzieć, że spadła mi z nieba- jak to często bywa wtedy, gdy najbardziej czegoś potrzebujemy. Był to czas niezwykle intensywnych spotkań z ludźmi doświadczającymi traumy przez duże T. To były historie, które, zdawałoby się, niosą w sobie ciężar przekraczający możliwości jednego człowieka. Jednocześnie, wydarzeń zadziwiających siłą paraliżującą człowieka na lata, czasem długie dziesiątki lat. Historii, po których powrót do równowagi wymaga powtórnego szoku, zrozumienia chaosu, buntu, ciszy, powolnego wstawania.

Publikacja Pani Sabiny Sadeckiej – naszej rodzimej badaczki i znawczyni traumy, wydana nakładem Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego okazała się nie tylko ważną lekturą, lecz także cennym towarzyszem w codziennej pracy i chwilach zatrzymania. To książka, która niesie przesłanie mądrości i czułości, ale również odwagi w mierzeniu się z tym, co trudne.
Niewątpliwą wartością zawodu psychologa jest możliwość bycia obok ludzi, którzy rodzą się na nowo. W pracy z osobami doświadczającymi traumy, owo ponowne narodzenie mierzy się także wymiernymi wskaźnikami natury somatycznej: oddechem, uderzeniami serca, skurczami mięśni, postawą ciała etc. Nasze opakowanie- ciało, ma wybitną moc zapamiętywania "intensywności", wstrząsów trudnych do objęcia umysłem świadomym. Ciało mapuje zranienia, ale też jest busolą w drodze do zdrowienia. Pani Sabina Sadecka prowadzi Czytelnika przez potwierdzoną przez neuronaukę ścieżkę zrozumienia przyczyn zachowań i reakcji będących wynikiem traumy. Tekst publikacji w dużej mierze osadza w tym, co realne, cielesne. Można nie czuć siebie (ciało+ umysł) przez kilka tygodni, lat, ba! Dziesiątków lat. Można być superbohaterem mentalnym w zamrożonym ciele i na odwrót. Życie takiej osoby jest przetrwaniem, nigdy pełnią.

Polecam tę książkę Pacjentom i obserwuję, jak staje się dla nich źródłem ulgi oraz nowych odkryć. Wielu odnajduje w niej własne doświadczenia nazwane w sposób, który nie straszy i nie umniejsza. Wiele spośród mechanizmów traumy nie może, ze względu na ograniczony czas sesji, być szczegółowo omówiona, a Pacjenci cenią sobie możliwość dokładnego zrozumienia. Za cenny uważam język "Powrotu do Ciała", który zarówno laikom, jak i profesjonalistom umożliwia poznanie zjawiska.

Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że Autorka – wbrew dominującym dziś narracjom – nie odbiera czytelnikowi samodzielności w działaniu i wyborze dróg wsparcia. Zamiast przekonania, że każdy krok musi zostać zatwierdzony przez specjalistę, proponuje drogę opartą na stopniowym odzyskiwaniu zaufania do własnego ciała i jego sygnałów. Prowadzi czytelnika przez zakamarki doświadczenia traumy z szacunkiem do wolności wyboru najlepszego sposobu wsparcia. Wśród zalewu pato-: psychologii, psychoterapii, coachingu, duchowości... Można nie wybrać niczego. Sztuką jest proszenie o pomoc wtedy, kiedy rzeczywiście tego potrzebujemy i jesteśmy gotowi na współpracę.

Jednocześnie Autorka stawia ważną granicę wobec potocznego używania słowa „trauma”. Podobnie jak w przypadku „depresji”, termin ten bywa dziś nadużywany, co nie tylko zniekształca jego znaczenie, lecz także umniejsza cierpieniu osób naprawdę dotkniętych tym zjawiskiem. Trauma nie jest chwilowym dyskomfortem, niepowodzeniem czy przykrym zdarzeniem dnia codziennego. Jest głębokim doświadczeniem wstrząsu. Trauma w prawdziwym wydaniu jest wydarzeniem kulturowym, somatycznym, emocjonalnym, intelektualnym- całościowym. Trauma zatrzymuje świat w każdym wymiarze. Zmusza do odtwarzania na nowo przeszłości mimo upływu lat, zdarzeń, ludzi obok. Jest ciśnieniem, które nie pozwala dotknąć teraźniejszości i okrutnie boi się przyszłości.
W książce znajdziecie zarówno rzetelny opis mechanizmów powstawania traumy, jak i liczne przykłady ilustrujące jej różnorodne oblicza. Co jednak najważniejsze, otrzymacie konkretne, przystępnie opisane metody wspierające proces powrotu do równowagi. Metody, które nie obiecują szybkich cudów, lecz uczą cierpliwego towarzyszenia sobie w drodze ku większej integralności.

„Powrót do Ciała” to opowieść o powolnym, łagodnym odzyskiwaniu kontaktu ze sobą.
O samozaopiekowaniu w jego autentycznym wymiarze.
To także książka o wierze w siłę człowieka tę codzienną, często niewidoczną dla innych a podsycaną wielką siłą nadziei, że człowiek zachowuje zdolność do odbudowy nawet po najtrudniejszych doświadczeniach.

Jedyne takie miejsce na mapie Olkusza, tworzone przez Wrażliwców- dla Wrażliwców.
BERG studio galeria, życzę dalszych sukcesów we wzmacnianiu neuroróżnorodności i Tego, co jest Sztuką samą w sobie 🙂

Zapraszamy do przestrzeni, w której możesz być sobą z całą swoją wrażliwością i autentycznością. Proponujemy cykl spotkań dedykowany szczególnie tym, którzy chcą swoje emocje wyrażać poprzez sztukę i potrzebują miejsca do twórczego realizowania się. Formuła zajęć bazuje na przemyślanym, opartym na praktyce edukacyjnej planie, a wiedza, jaką przekazujemy ma zakotwiczenie w estetyce i podstawowych zagadnieniach z historii sztuki. Program zawiera szereg działań o charakterze arteterapeutycznym, przede wszystkim z wykorzystaniem fotografii. Jako fakultatywny dodatek proponujemy „kinoterapię” z Tomaszem Raczkiem (teatrologiem, krytykiem filmowym i publicystą), działania muzyczne z Michałem Kowalonkiem (ex wokalistą Myslovitz) i malarstwo intuicyjne z Izabelą Wądołowską (malarką, projektantką). Program zajęć może przydać się szczególnie osobom szukającym w fotografii czegoś więcej niż estetyczne obrazy, a także osobom pracującym z dziećmi i młodzieżą. Pragniemy, aby osoby o szczególnych potrzebach emocjonalnych znalazły tu swoje miejsce, a także wszyscy ceniący ciszę, również tę w obrazie.
Zajęcia składają się z dwóch modułów. Zwieńczeniem pierwszego jest stworzenie osobistego albumu/książki lub fotodziennika, dokumentującego proces rozwoju i zmiany. Drugi moduł zakończy się wystawą prac uczestników w przestrzeni galeryjnej. Będzie to zwieńczenie całego procesu rozwojowego.
Więcej szczegółów i dokładny plan spotkań: https://bergstudiogaleria.wordpress.com/

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam bliskości drugiego człowieka, rozmów i chwil spędzonych razem, które staną się najpiękniejszym darem tych Świąt.
Dziękuję za Waszą obecność ❤️

Święta potrafią być samotne (Pilot Sezonu 1) Święta kojarzą się z bliskością, rodziną i wspólnym stołem. Ale dla wielu osób to właśnie ten czas bywa najtrudniejszy. Cisza, pusty dom i poczucie bycia „po...

Refleksje nad "Seksmisją"..

Spotkali się przy tej samej kałuży po wiosennej burzy.
Orzeł przyleciał z wysokości, w której chmury mają cień,
wróbel doskoczył z krzewu, gdzie życie mierzy się okruszkami.

— Z góry wszystko jest proste — rzekł orzeł. — Widać drogi, granice, kierunki.
— Z dołu wszystko jest prawdziwe — odparł wróbel. — Czuć wiatr, miękkość ziemi, czyjeś kroki.

Orzeł pochylił głowę: — Zazdroszczę ci bliskości.
Wróbel przekrzywił dziób: — A ja twojej odwagi.

Umówili się więc na krótką lekcję wymiany darów.
Orzeł uniósł wróbla wzrokiem — nie pazurem — i pokazał mu dolinę jak mapę: rzekę, która udaje wstążkę, i ścieżki, które kończą się nie tam, gdzie myślą ludzie.
Wróbel zaprowadził orła pod niski płot. Tam nauczył go cierpliwości do małych spraw: jak czekać, aż dziecko wysypie z kieszeni ziarenka, jak nie spłoszyć czyjegoś uśmiechu.

— Wielkość to umieć nie skorzystać z siły — powiedział wróbel.
— A męstwo to przyznać, że niewiele się wie — odpowiedział orzeł.

Gdy słońce wytarło kałużę, rozeszli się w swoje wysokości i niskości, lżejsi o ciężar pewności. Od tej pory orzeł, zanim wzleciał, pytał: „Co pominąłbym z bliska?”, a wróbel, zanim ćwierknął, myślał: „Jak wygląda to z góry?”.

Mądrość rodzi się tam, gdzie siła kłania się skromności, a codzienność podnosi wzrok 🥱