Klinika Mowy

🧠 W jaki sposób psychoterapia zmienia mózg?

**Nowe badania pokazują, że droga do zmiany może wyglądać inaczej u każdego pacjenta**

Od wielu lat badania neuroobrazowe dostarczają coraz więcej dowodów na to, że skuteczna psychoterapia wiąże się ze zmianami w funkcjonowaniu mózgu. Dzięki nowoczesnym metodom obrazowania naukowcy mogą obserwować, jak proces terapeutyczny wpływa między innymi na obszary związane z regulacją emocji, przetwarzaniem zagrożenia, pamięcią czy refleksją nad własnymi doświadczeniami.

Choć stwierdzenie, że „psychoterapia zmienia mózg”, jest dziś powszechnie akceptowane, współczesne badania pokazują, że samo zjawisko jest znacznie bardziej złożone, niż mogłoby się wydawać.

🔬 Co pokazują współczesne badania?

Przeglądy badań neuroobrazowych publikowane w ostatnich latach wskazują, że poprawa kliniczna może wiązać się ze zmianami w różnych sieciach neuronalnych, zależnie od rodzaju trudności pacjenta, jego historii rozwojowej, doświadczeń życiowych oraz stosowanego podejścia terapeutycznego.

Co szczególnie interesujące, podobne efekty terapeutyczne nie zawsze oznaczają identyczne zmiany neurobiologiczne. Dwóch pacjentów może doświadczać porównywalnej poprawy funkcjonowania, choć procesy zachodzące w ich mózgach przebiegają częściowo odmiennie.

Coraz częściej odchodzi się więc od poszukiwania jednego „neuronalnego podpisu” skutecznej psychoterapii. Zamiast tego badacze zwracają uwagę na różnorodność ścieżek prowadzących do zmiany oraz indywidualny charakter procesu zdrowienia.

W ostatnich latach szczególne zainteresowanie budzą również badania nad neuroplastycznością, czyli zdolnością mózgu do reorganizacji pod wpływem doświadczeń. Wskazują one, że relacja terapeutyczna, nowe doświadczenia emocjonalne, rozwijanie zdolności refleksyjnych czy uczenie się nowych sposobów regulacji emocji mogą wpływać na funkcjonowanie mózgu przez całe życie.

🎯 Dlaczego jest to ważne dla praktyki psychoterapeutycznej?

Wyniki tych badań przypominają, że choć objawy mogą wyglądać podobnie, droga prowadząca do poprawy nie musi być taka sama u każdego pacjenta.

To, co dla jednej osoby staje się kluczowym doświadczeniem zmiany, dla innej może mieć znacznie mniejsze znaczenie. Niektórzy pacjenci korzystają przede wszystkim z pracy nad emocjami, inni z nowych doświadczeń relacyjnych, a jeszcze inni z rozwijania zdolności do refleksji nad własnym funkcjonowaniem.

Współczesna neuronauka coraz częściej potwierdza więc coś, co psychoterapeuci obserwują w swoich gabinetach od dawna — skuteczna terapia nie polega na dopasowaniu pacjenta do jednej ścieżki zmiany, lecz na odkrywaniu tej, która będzie najbardziej pomocna właśnie dla niego.

📖 „Każdy mózg jest odciskiem historii życia swojego właściciela.”

— Norman Doidge

Zapraszamy do refleksji: czy w Państwa praktyce zdarza się obserwować podobne efekty terapeutyczne osiągane przez pacjentów w zupełnie różny sposób? Jak rozumieją Państwo indywidualność procesu zmiany w świetle współczesnych badań nad mózgiem?

Twoje dziecko je tylko kilka produktów?
Każda próba „czegoś nowego” kończy się napięciem, odmową albo płaczem?

To nie jest kwestia „wybrzydzania”.
To często trudność w regulacji, czuciu i emocjach.

I dokładnie z tym będziemy pracować.

Zapraszam na warsztaty dla dzieci 7+, które mają trudności z jedzeniem – wybiórczość pokarmowa, unikanie nowych smaków, napięcie przy posiłkach.

To nie będą zajęcia typu „spróbuj jeszcze raz”.
To jest świadoma praca z układem nerwowym, ciałem i doświadczeniem dziecka.

Podczas warsztatów dzieci: – oswajają się z jedzeniem w bezpieczny sposób
– uczą się stopniowo przełamywać trudności
– budują nowe, pozytywne doświadczenia związane z jedzeniem

Bez presji. Bez zmuszania. Z realnym efektem.

Po zajęciach zapraszam rodziców na spotkanie, gdzie dostaniesz konkretne wskazówki, jak pracować z dzieckiem w domu – bo to właśnie codzienność daje największą zmianę.

📅 6 lipca (poniedziałek)
🕔 godz. 17:00
⏱️ 1,5 godziny (po warsztatach spotkanie dla rodziców)
💰 koszt: 150 zł
👥 mała grupa – maksymalnie 10 dzieci

📩 Zapisy do końca czerwca:
SMS: 501 153 40
(imię, nazwisko dziecka, wiek – oddzwaniam z potwierdzeniem)

Jeśli czujesz, że to dotyczy Twojego dziecka – nie odkładaj tego.
Z tym naprawdę można pracować.

Są takie momenty, które naprawdę czujesz, że idziesz w dobrą stronę…
Ten rok był dla mnie najbardziej intensywnym i jednocześnie najważniejszych.
Ukończyłam Studium Zaburzeń Odżywiania.
Zakończyłam 3 rok psychologii klinicznej.
A jednocześnie stworzyłam kolejne ważne miejsce na mapie mojej pracy-
Filię Kliniki Mowy „Mosty Wsparcia i Rozwoju”
To nie jest dla mnie tylko przestrzeń do pracy.
To miejsce, w którym spotykają się dzieci, młodzież i dorośli, emocje, historie i realna zmiana.
Każdy krok na tej drodze utwierdza mnie w przekonaniu, że chcę pracować właśnie tak-
holistycznie, uważnie, blisko człowieka.
Łącząc logopedię, psychologię, pracę z ciałem i oddechem.
Widząc nie tylko objaw, ale całego człowieka.
Jestem coraz bliżej realizacji swoich zawodowych marzeń.
Ale jeszcze bardziej czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być.
Dziękuję wszystkim, którzy są częścią tej drogi.
I tym, którzy dopiero się pojawią.
To dopiero początek.

TRAUMA NIE JEST ZAPISANA W CIELE
Nowe badanie opublikowane w Frontiers in Systems Neuroscience podważa popularne przekonanie, że „ciało przechowuje traumę”.
Autorzy sugerują coś znacznie bardziej precyzyjnego:
- To nie ciało magazynuje traumę.
- To układ nerwowy uczy się przewidywać zagrożenie.
Według teorii predictive coding mózg cały czas przewiduje rzeczywistość, zanim jeszcze ją świadomie odbierzemy. Po traumie system zaczyna działać tak, jakby niebezpieczeństwo nadal trwało.
Dlatego pojawia się:
• chroniczne napięcie
• hiperczujność
• lęk
• zamrożenie
• dysocjacja
• problemy z regulacją emocji
To nie „uszkodzenie”. To strategie przetrwania, które kiedyś pomagały przeżyć. Problem pojawia się wtedy, gdy układ nerwowy traci elastyczność i nie potrafi wrócić do poczucia bezpieczeństwa.
Badacze nazywają zdrowy stan „metastabilnością” — zdolnością organizmu do płynnego przechodzenia między pobudzeniem a spokojem. Właśnie to ma przywracać skuteczna terapia:
• poczucie bezpieczeństwa
• regulację autonomicznego układu nerwowego
• nowe doświadczenia
• elastyczność reakcji
• aktualizację „modelu świata” w mózgu
Najciekawszy wniosek?
Jeśli trauma jest wzorcem przewidywania, a nie trwałym zapisem — układ nerwowy może się zmieniać.
To daje bardzo mocny argument za neuroplastycznością i możliwością zdrowienia.
TRENUJ ODDECH Z AIRFLOW -> www.airflowpro.pl
BADANIA -> https://doi.org/10.3389/fnsys.2026.1812957

Wrzesień. Potem listopad. Później marzec. Polskie grupy rodzicielskie w internecie przeżywają kolejne edukacyjne powstanie narodowe.

Szkoła jest opresyjna. Szkoła jest przestarzała. Szkoła zabija kreatywność. Szkoła produkuje roboty. Dzieci są przeciążone, zestresowane i zasypane sprawdzianami.

„Moje dziecko znowu płacze nad matematyką!”

„Trzy kartkówki w jednym tygodniu? To skandal!”

„Szkoła powinna uczyć życia, relacji i współpracy, a nie tylko ocen i testów!”

Czytając te komentarze, można odnieść wrażenie, że polscy rodzice są awangardą nowoczesnej edukacji. Wszyscy marzą o szkole bez presji, bez wyścigu szczurów, za to pełnej rozmowy, budowania więzi i rozwijania kompetencji społecznych.

I wtedy przychodzi czerwiec.

Nagle dzieje się coś niezwykłego. Oceny są już wystawione. Nauczyciele przestają gonić z materiałem. Sprawdziany znikają. Dziennik elektroniczny przestaje przypominać pole bitwy.

Zamiast tego pojawiają się projekty, wyjścia, wspólne aktywności, rozmowy, podsumowania roku. Czas na bycie razem bez presji ocen. Krótko mówiąc: szkoła zaczyna przypominać dokładnie to miejsce, o którym przez cały rok marzyli internetowi reformatorzy edukacji.I właśnie wtedy uczniowie masowo przestają do niej chodzić.

Frekwencja topnieje szybciej niż lody na szkolnym festynie. Rodzice podejmują "racjonalną" decyzję: skoro już nie pytają, to po co masz tam siedzieć?

Jedni wyjeżdżają na wakacje przed sezonem. Inni zostają w domu. Jeszcze inni dochodzą do wniosku, że skoro nie ma ocen, to obecność również przestaje mieć znaczenie.

To fascynujący moment. Przez dziewięć miesięcy słyszymy, że szkoła za bardzo skupia się na wynikach, a za mało na relacjach. Gdy wreszcie dostaje przestrzeń na relacje, okazuje się, że właśnie wtedy wielu rodziców uznaje ją za całkowicie zbędną.

Bilans wygląda mniej więcej tak:

Wrzesień–maj: „Szkoła powinna uczyć życia, a nie tylko wkuwania!”

Czerwiec: „Nie idź dzisiaj. Przecież i tak nic ważnego nie robią.”
Trudno o bardziej bezlitosną weryfikację naszych własnych deklaracji.

Dopóki są sprawdziany, walczymy z systemem. Kiedy sprawdzianów nie ma, uznajemy, że nie ma też sensu chodzić do szkoły.

To dlatego czerwiec jest tak ciekawym miesiącem. Obnaża pewną niewygodną prawdę. Pokazuje, że część naszych edukacyjnych haseł świetnie brzmi w internetowych dyskusjach, ale znacznie gorzej radzi sobie w zderzeniu z rzeczywistością.

Bo gdy "znika" oceny, znika również zainteresowanie.

I nagle okazuje się, że szkoła bez ocen, testów wcale nie jest dla wszystkich wymarzonym modelem. Dla wielu staje się po prostu miejscem, do którego nie warto już przychodzić.

Może więc zanim we wrześniu znów rozpoczniemy coroczny festiwal narzekania na „opresyjny system”, warto zadać sobie jedno pytanie.

Jeśli naprawdę wierzymy, że szkoła ma być przede wszystkim miejscem dobrej zabawy, to dlaczego właśnie wtedy, gdy ma na to wreszcie czas, tak chętnie zostawiamy w niej puste ławki?

www.biologia.szkolnastrona.pl

Polecam

Zapraszam na bezpłatne, jednorazowe warsztaty jogi, które mam przyjemność poprowadzić na zaproszenie Pascal Płock.

To świetna okazja, aby spróbować jogi, zadbać o ciało i umysł oraz spędzić czas w cudownej atmosferze - niezależnie od poziomu zaawansowania.

Dołącz i przekonaj się, jak wiele korzyści może przynieść świadomy ruch i oddech.

Będzie mi bardzo miło spotkać się z Wami na macie!🧘‍♀️💛

📍Szkoła Pascal ul. Tumska 4b

🗓️ 23 czerwca godzina 17.00

📞 zapisy telefonicznie 24 362 73 72
lub osobiście w budynku szkoły

Liczba miejsc ograniczona!

Zapraszam serdecznie na matę✨

Ola