Czterooka Mama

Gdy ktoś pyta mnie, czym się zajmuję, czasem mam ochotę odpowiedzieć: organizuję przemyt obrazów do mózgu🤭

„Przemytnik obrazów” brzmi podejrzanie, ale właśnie na tym w dużej mierze polega praca optometrysty. Oczy są jedynie urządzeniami zbierającymi światło (czymś w rodzaju biologicznych kamer), a to prawdziwe „widzenie” zaczyna się dopiero wtedy, gdy informacje z siatkówki trafiają do mózgu, który analizuje kształty, kolory, ruch, odległość i nadaje temu wszystkiemu znaczenie.

W neurookulistyce często powtarza się, że nie widzimy oczami tylko widzimy mózgiem. Oczy jedynie dostarczają materiał dowodowy…👀👍

…dlatego zdarza się, że ktoś ma zdrowe oczy, a mimo to ma problemy z widzeniem, bo trudność pojawia się na dalszym etapie tej niezwykle skomplikowanej drogi.

Zadaniem optometrysty jest więc nie tylko sprawdzenie, czy obraz wpada do oka, ale także ocena, czy ten cenny „towar” dociera do miejsca przeznaczenia i może zostać prawidłowo wykorzystany.

Krótko mówiąc: my tylko dbamy o to, żeby wspomniane obrazy bezpiecznie docierały do najważniejszej galerii świata, czyli do ludzkiego mózgu🧠❤️

A Wy jaki „podejrzany” zawód wykonujecie?😄

Wzrokowcy👩🏼‍⚕️/ 🦹🏼‍♀️

Są takie momenty, kiedy zawodowe podejście ustępuje rodzicielskiemu wzruszeniu❤️
Ogromnie cieszy, że wzrok naszego 2,5-latka rozwija się pięknie i prawidłowo, ale najbardziej ujęło nas to, z jaką frajdą podszedł do testów! Jak do najlepszej zabawy😄
W sumie jest dzieckiem optometrystów, więc można było podejrzewać, że badanie wzroku nie będzie dla niego traumatycznym przeżyciem, ale i tak zobaczyć taką współpracę, radość i zaangażowanie z Jego strony, z perspektywy rodzica, to coś naprawdę wyjątkowego❤️❤️❤️

Przy okazji - mały apel, od serca: nie odkładajcie badania wzroku u swoich dzieci na „czas przed szkołą”. Pierwsza kontrola widzenia dopiero w okolicy 7. roku życia to zdecydowanie zbyt późno, szczególnie w rzeczywistości pełnej ekranów i przy rosnącej „epidemii krótkowzroczności”.

Dziecko nie musi umieć czytać, ani znać literek, żeby ocenić Jego wzrok. Mamy mnóstwo narzędzi dostosowanych do wieku i etapu rozwoju: m.in. symbole Lea, obrazki, cyferki, tumbled „E”, a jeśli Maluch nie współpracuje werbalnie, to istnieją także metody obiektywne, jak skiaskopia.
Naprawdę jest co badać, zanim pojawi się problem, więc zachęcamy i zapraszamy do kontroli.

Uściski i ogromny szacunek dla wszystkich Rodziców walczących o lepsze jutro dla swoich Małych Bohaterów❤️🥰 Jesteście super, pamiętajcie o tym👍🏻

Jak wspominacie pierwsze badanie wzroku swoich dzieci❓Jeśli jesteście jeszcze przed nim, to czego obawiacie się najbardziej❓

Dlaczego zauważając te objawy okulistom i optometrystom powinna zapalić się czerwona lampka🚨❓

Ad. 1: Rodzice często zauważają ją przypadkiem, gdy na zdjęciu z lampą błyskową jedno oko dziecka świeci się na biało zamiast na czerwono. Czasem „leukokoria” to niewinny efekt fotograficzny, ale czasem pierwszy objaw siatkówczaka, czyli złośliwego nowotworu oka u dzieci. Taki objaw wymaga pilnej diagnostyki, ponieważ nie chodzi tu jedynie o wzrok, ale także o życie dziecka.

Ad. 2: To jeden z tych objawów, przy których nie czeka się „do jutra”. Bezbolesna, nagła utrata widzenia może oznaczać zamknięcie tętnicy środkowej siatkówki (sytuację porównywaną do udaru oka). Siatkówka przestaje dostawać tlen, a czas działa przeciwko Pacjentowi. Taki incydent może być także sygnałem problemów naczyniowych, zwiększających ryzyko klasycznego udaru mózgu.

Ad. 3: Większość zmian na powiece to zwykłe stany zapalne gruczołów. Problem zaczyna się wtedy, gdy jęczmień wraca dokładnie w to samo miejsce, nie chce się goić albo wygląda dość nietypowo. W takich sytuacjach trzeba wykluczyć raka gruczołów łojowych powieki - nowotwór, który potrafi bardzo dobrze udawać niegroźny stan zapalny i przez to bywa wykrywany zbyt późno.

Ad. 4: Brzmi niepozornie, ale u starszych osób, po 50. roku życia, może być objawem olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic. Pacjenci często mówią, że „boli ich skóra głowy”, trudno im położyć głowę na poduszce albo czesać włosy. Inne typowe sygnały to m.in. ból skroni, żuchwy (przy żuciu), osłabienie, gorączka i zaburzenia widzenia. Choroba atakuje naczynia krwionośne i może nagle odciąć dopływ krwi do nerwu wzrokowego, prowadząc do nieodwracalnej utraty wzroku.

Ad. 5: Taka zmiana jest dla okulistów bardzo ważnym sygnałem alarmowym, ponieważ może odpowiadać tzw. „objawowi Hutchinsona” w półpaścu ocznym. Zmiany na czubku, boku lub nasadzie nosa sugerują zajęcie gałęzi nosowo-rzęskowej nerwu trójdzielnego, co oznacza, że wirus może zajmować struktury oka, a wtedy nie chodzi już tylko o wysypkę i ból. Mogą pojawić się stany zapalne rogówki, tęczówki, a nawet trwałe pogorszenie widzenia.

Źródło inspiracji:
Instagram - dr.innalazar

Trzeci, ostatni dzień konferencji to zawsze moment szczególny. Z jednej strony organizm w końcu zaczyna się aklimatyzować do rytmu wykładów, intensywności i tego konferencyjnego „trybu zadaniowego”, a z drugiej pojawia się świadomość, że to już koniec i zaraz trzeba będzie wracać do codzienności.

ALE! Przed nami były jeszcze ostatnie bloki wykładów, od 10:00 do 16:00 i to wcale nie „lżejsze na finał”. Wręcz przeciwnie, bo tematyka specjalistycznej diagnostyki i leczenia pacjenta neuro-optometrycznego wymagała pełnego skupienia, łączenia faktów i myślenia trochę szerzej niż tylko przez pryzmat standardowego badania refrakcji. Kierunek, w którym rozwija się optometria, jest naprawdę fascynujący🤩

Między wykładami toczyło się to, co w trzecim dniu ma swój niepowtarzalny klimat: ostatnie rozmowy, wymiana kontaktów, krótkie „do zobaczenia na kolejnej konferencji👋”… i gdzieś w tym wszystkim, zupełnie niespodziewane spotkanie przy „ostatniej kawie”. Poznanie nowej, sympatycznej optometrystki! Takie spontaniczne momenty często zostają na dłużej niż niejeden slajd, więc jeśli to czytasz, to naprawdę serdecznie Cię pozdrawiam🤗

Nie zabrakło też tych bardziej „przyziemnych”, ale bardzo lubianych elementów końcówki konferencji: ostatnich spacerów po stoiskach, przeglądania, słuchania i testowania, a nieco później, w zaciszu pokoju - organizowania wszystkich „konferencyjnych łupów”, które wracają z nami do gabinetu. Część z nich trafia do Pacjentów, część realnie wspiera codzienną pracę, a niektóre… zostają z nami na dłużej, tak jak naklejki, długopisy i przypinki (oczko i nużeniec, który większość ludzi obrzydza, a nas „optometrycznych pasjonatów-wariatów” w dziwny sposób rozczula🥰 Taki mały, zawodowy „misio”, przypięty do fartucha😄

Równolegle toczył się też ten drugi świat - pakowanie walizek, ostatnie zabawy w kolorowych kulkach, łapanie wspólnych chwil i próba zatrzymania czasu choć na moment dłużej, zanim znów wskoczymy w tryb podróży. Po 16:00 bowiem nie było już miejsca na zwłokę - logistyka, wymeldowanie z hotelu i powrót do domu…

———
Jak zawsze po takich eventach zostaje coś więcej niż tylko zmęczenie. Nowe pokłady wiedzy, które powoli układają się w praktykę. Refleksje, które wracają jeszcze długo po powrocie. Wspomnienia zarówno te zawodowe, jak i zupełnie prywatne oraz materiały, którymi mogę się z Wami podzielić, żebyście choć trochę byli tam razem z nami❤️

Mam nadzieję, że to małe „współuczestniczenie” w tej edycji „Optometrii” było dla Was w jakimś stopniu interesujące, a może też w niej uczestniczyliście i teraz zobaczyliście ją naszymi oczami? Z perspektywy „Wzrokowców z Prudnika”☺️

A teraz… no cóż, wszystko co dobre kiedyś się kończy i pozostaje czekać na kolejne branżowe wydarzenia! Cześć!

—> Jeśli dotarłeś, aż tutaj, zostaw proszę coś po sobie❤️ Będzie mi bardzo miło☺️ Pozdrawiam serdeczni🙌🏻

*Jedno ze zdjęć wykorzystanych w materiale, zostało użyte dzięki uprzejmości Gazeta Optyka i FoTomasMedia.pl. Dziękuję☺️

18.04 od samego rana weszliśmy na wysokie obroty, ponieważ bloki wykładowe wymagały pełnego skupienia i przeplatały się z tym, co w takich wydarzeniach jest równie cenne, czyli z rozmowami i praktyką. Między sesjami przenosiliśmy się na drugą część konferencyjnego świata - do stref wystawców, gdzie wiedza miała już zupełnie inny wymiar (można było różnych rzeczy dotknąć, sprawdzić i porównać). Było więc testowanie urządzeń diagnostycznych, instrumentów do terapii widzenia, rozmowy z Przedstawicielami firm i co równie ważne - z innymi Optometrystami❤️ Często jedno zdanie rzucone mimochodem potrafi zmienić sposób patrzenia na konkretny problem kliniczny. Bardzo cieszę się, że choć na chwilę mogłam spotkać się ze znajomymi z branży, a także poznać kompletnie nowe osoby, co jest zawsze pięknym doświadczeniem i zapisuje się w pamięci oraz w kontaktach przy wymianie namiarów.

Drugi dzień „Optometrii” był więc dniem, który nie dawał wiele przestrzeni na „nicnierobienie”, dlatego tym bardziej doceniam moment przed kolacją koleżeńską, jakim był krótki, ale jakościowy reset. Spacer, powietrze, zachód słońca i ten wspaniały dziecięcy zachwyt łabędziami, kaczkami pływającymi po stawie oraz przemykającymi nad głowami nietoperzami. Czas spędzony wspólnie bez wszechobecnych ekranów, bez bodźców, tylko tu i teraz❤️

Wieczorem, po rytuale dnia codziennego, czyli: kolacji, kąpieli, wyciszeniu i przygotowaniu do snu - przekazaliśmy opiekę Babci i wróciliśmy w konferencyjny rytm, tym razem w mniej formalnej odsłonie. Rozmowy przy stole, wymiana spostrzeżeń, trochę śmiechu, trochę zawodowych refleksji już bez mikrofonów, bez prezentacji, ale z równie dużą dawką wartości. Dzień zakończył się muzyką na żywo, ale gdzieś w tle cały czas była świadomość, że to jeszcze nie koniec. Niedzielny „finał” był jeszcze przed nami…

Choć merytorycznie był to bardzo wartościowy dzień, to fizjologicznie… dość wymagający. Paradoks konferencji o widzeniu polega na tym, że oczy pracują wtedy na granicy wydolności. Klimatyzowane, suche powietrze, różne temperatury barwowe oświetlenia, półmrok sal wykładowych i bardzo jasne, kontrastowe ekrany sprawiają, że układ wzrokowy pracuje na zwiększonych obrotach. Do tego wielogodzinne siedzenie w bezruchu (bloki trwające nawet po 2-2,5 godziny).

Warto przy okazji przypomnieć o czymś podstawowym, o czym mówimy Pacjentom, a sami nieraz odkładamy „na później”:
Mruganie - świadome, pełne, częstsze niż zwykle. Nawilżanie - ciepłe okłady, preparaty bez konserwantów, które przywracają komfort powierzchni oka.
Zmiana kierunku lub dystansu patrzenia - oderwanie wzroku od bliskiego punktu (notatki), ćwiczenia wzrokowe i danie mięśniom akomodacyjnym chwili oddechu.
Ruch - nawet krótki spacer robi ogromną różnicę dla krążenia, dotlenienia i… jakości myślenia.

Moment, w którym zaczynasz podpierać głowę, pocierać oczy, gubić koncentrację to nie sygnał „jeszcze chwila”, tylko: „STOP, wystarczy”. Jeśli go zignorujesz, to ani kolejny wykład, ani kolejna rozmowa nie zostaną z Tobą na długo. Czasem najlepsze, co można zrobić dla efektywności, to pozwolić swoim oczom przestać tak intensywnie pracować.
Chociaż na chwilkę.

Pierwszy dzień konferencji „Optometria 2026” w Krakowie, jak zwykle okazał się dla mnie doświadczeniem na dwóch poziomach jednocześnie - zawodowym i prywatnym. To nie był zwykły wyjazd konferencyjny, tylko precyzyjnie zaplanowany triathlon naukowy, w którym obok wykładów wysokiego kalibru, funkcjonowały równie wymagające zadania, takie jak: nakarmienie Synka, szybki posiłek lub kawa między sesjami, spacer „dla resetu układu nerwowego”, wygibasy w kolorowych kulkach i próby pogodzenia dwóch światów, które na pierwszy rzut oka nie chcą iść w parze.

Zwieńczeniem pierwszego dnia, było wieczorne spotkanie, tradycyjnie już zorganizowane przez firmę Bausch+Lomb, na którym pojawił się gość specjalny 👉 Łukasz Kadziewicz. Opowiadał On między innymi historię o tym, co był w stanie włożyć sobie do oka, żeby wyjąć źle dobraną, zbyt ciasną soczewkę kontaktową. Nie zdradzę jednak szczegółów czym ostatecznie to sobie zrobił😬 Zostawmy to jako małe wyzwanie dla wyobraźni, a jeśli ktoś zgadnie co to było… to naprawdę wow, czapki z głów🙌🏻
Ta krótka anegdota, choć opowiedziana z humorem (dla nas nie tyle zabawna, co po prostu przerażająca), dotyka bardzo realnego problemu, o którym muszę wspomnieć -> dobór soczewek kontaktowych to nie jest kwestia „wezmę, bo chyba te wyglądają dobrze” ani „zamówię, bo ktoś polecał w internecie”. To proces medyczno-optyczny, który wymaga oceny powierzchni oka, filmu łzowego, dopasowania parametrów i przede wszystkim - kwalifikacji zdrowotnej. Czasem największą wartością wizyty nie jest dobranie idealnej soczewki, tylko decyzja, że… na razie jej nie będzie. Chwilowo lub kiedykolwiek.

Ostatnio właśnie z tym mam bardzo często do czynienia w swoim gabinecie. Pacjenci trafiają do mnie z myślą o soczewkach, a wychodzą z zaleceniem leczenia, bo oko nie jest w stanie, który pozwala bezpiecznie cokolwiek na nim nosić. ALE - przynajmniej Ci Pacjenci przyszli, nie robili tego samodzielnie, ktoś na ich oczy spojrzał, można było w porę zareagować i skierować dalej, do okulisty, a czasem nawet pilnie na SOR.

Znacznie gorzej wygląda druga grupa osób - czyli ta, której nie widzimy. Niektórzy kupują soczewki online, uczą się ich zakładania z tutoriali na YT i działają według zasady „jakoś to będzie”, a oko, niestety, prędzej czy później nie wybacza takiej nonszalancji. To, co zaczyna się od lekkiego dyskomfortu czy zaczerwienienia, może bardzo szybko przejść w stan zapalny, owrzodzenie rogówki, a w skrajnych przypadkach - trwałe pogorszenie widzenia.

Kto choć raz doświadczył prawdziwego bólu oka, ten wie, że to nie jest „mały problem”🫣 To doświadczenie, które potrafi zatrzymać człowieka w miejscu i brutalnie przypomnieć, jak bardzo zależni jesteśmy od zdrowia naszych oczu, dlatego jeśli miałabym zostawić po tym pierwszym dniu jedną myśl, to właśnie tę: oczy nie są miejscem na eksperymenty, a dobrze dobrana soczewka zaczyna się od pełnego, profesjonalnego badania (pod okiem specjalisty).

Niektóre zdjęcia wykorzystane w materiale, zostały użyte dzięki uprzejmości Gazeta Optyka i FoTomasMedia.pl. Dziękujemy☺️

Badanie wzroku to nie test, który trzeba „zdać”, tylko rozmowa Badającego z Twoimi oczami… a one mówią zupełnie co innego, gdy są zmęczone, zestresowane i napięte. Jeśli mrużysz oczy, kombinujesz albo próbujesz „wypaść dobrze”, to wynik badania przestaje być prawdziwy.

Obejrzyj ten film i posłuchaj dlaczego wypoczęte oczy widzą więcej oraz czemu my Specjaliści ochrony wzroku i tak wiemy, kiedy próbujesz nas oszukać😄

Dowiedz się, co zrobić, żeby Twoja wizyta w gabinecie optometrycznym/okulistycznym/ortoptycznym była satysfakcjonująca i owocna. Pozdrawiam Was ciepło🙌🏻❤️

Zostawcie coś po sobie w komentarzu, jeśli dotrwaliście do końca filmu. Pytania także są baaardzo mile widziane👍 Nawet te pozornie dziwne😜

Są takie momenty, które zostają z człowiekiem na zawsze. Gdyby ktoś zapytał mnie o jedno z najpiękniejszych wspomnień z mojej pracy, to bez wahania wracam do jednej konkretnej historii.

Do pewnej przesympatycznej Pacjentki po czterdziestce, która badała wzrok regularnie przez całe życie, a teraz przyszła do mnie z polecenia za sprawą „poczty pantoflowej” i prawdopodobnie z czystej ciekawości.

Podczas wywiadu medycznego, zadałam Jej pytanie o to, jak według siebie widzi i jak ocenia swój wzrok, czy może odczuwa jakieś różnice między widzeniem prawego i lewego oka. Odpowiedziała, że „jest dobrze”, a po chwili dodała: „dobrze, ale widzę podwójnie”.
Powiedziała to z uśmiechem. Spokojnie, lekko, jakby opowiadała o czymś zupełnie zwyczajnym.
„U mnie to normalne, widzę tak praktycznie od zawsze. To nawet zabawne, bo mam jakby dwóch mężów.” Było w tym dużo ciepła i dystansu, ale mimo żartobliwego tonu, zaniepokoiło mnie to wyznanie i jednocześnie pojawiła się we mnie bardzo konkretna myśl: a co jeśli to wcale nie musi tak wyglądać?

Zamiast uznać to za „taki urok tej Pani”, zaczęłam sprawdzać. Widzenie jednooczne i obuoczne, a potem coś, czego nie wyobrażam sobie pomijać u każdego, nawet gdy nie zgłasza dwojenia -> ocena ustawienia oczu, forii oraz rezerw konwergencji fuzyjnej… i wtedy wszystko zaczęło się układać.

Układ wzrokowy tej Pacjentki przez lata funkcjonował na granicy wydolności. Istniała wyraźna foria (zez ukryty, tendencja do „rozjeżdżania się” oczu), a rezerwy tej Pani nie były wystarczające, aby to skutecznie kompensować. Mózg robił, co mógł, ale efekt był jeden: dwojenie, które z czasem zostało uznane za normę. Gdy wprowadziłam odpowiednią korekcję pryzmatyczną - obraz nagle się scalił. Było w tym niedowierzanie. Szok i cisza, w której ktoś nagle uświadamia sobie, że świat może wyglądać inaczej.

Wystawiłam receptę, zamówiliśmy szkła i przyszedł czas na odbiór, a wtedy wydarzyło się coś, co poruszyło mnie jeszcze bardziej. Pacjentka założyła nowe okulary, wciągnęła powietrze… i rozpłakała się. Przytuliła mnie bardzo mocno, spojrzała na rośliny w naszym salonie optycznym i powiedziała zdanie, które zostało ze mną do dziś:

„Nie wiedziałam, że zielony może być taki zielony.”

Obserwując takie szczęście i łzy radości, czujesz wtedy bardzo przyjemne ciepło w serduszku (nie ma innej opcji☺️❤️) i satysfakcję z pracy, jako Badający. Niech zielony będzie dla tej Pani najzieleńszy jaki może być, każdego dnia!

Przy dwojeniu obrazów układ wzrokowy walczy o to, żeby „złożyć” dwa obrazy w jeden i funkcjonuje w stanie ciągłego kompromisu. Dochodzi do przeciążenia mechanizmów fuzji, czasem do częściowej supresji oraz „uśredniania” bodźców. W efekcie, oglądany obraz jest mniej stabilny, mniej kontrastowy i jakby przytłumiony sensorycznie. Gdy obraz w końcu staje się pojedynczy i stabilny, mózg przestaje zajmować się walką o zgodność i może w pełni analizować to, co widzi. W tym także nasycenie barw i kontrast. Świat nie tylko przestaje się dwoić. On zaczyna wyglądać całkowicie inaczej. Normalnie, a zachwycająco.

To właśnie dlatego nie wyobrażam sobie badania wzroku bez oceny forii i rezerw konwergencji fuzyjnej. Nie jako dodatku, ale jako fundamentu, bo za każdym „widzę dobrze/ok/w porządku” może kryć się historia kogoś, kto po prostu nie miał szansy zobaczyć inaczej. Jest to niezwykle ważne w przypadku dzieci, które nie zdążyły mieć jeszcze żadnego porównania w swoim życiu.

Zdarza się, że ktoś zapyta, po co robimy tyle testów i dlaczego optometryczne badanie wzroku tyle trwa. No właśnie dla takich historii. Dla takiej Pacjentki (i dla wielu innych osób, które nawet nie wiedzą i już niestety nie wierzą w to, że ich rzeczywistość można jeszcze poskładać)… a jeśli brakuje Jej nagle tego „drugiego Męża” to pozostaje mi tylko przeprosić😅