FizjoLady

I to właśnie dlatego na pytanie „jakie ćwiczenia na koślawienie?” zawsze odpowiadam „diagnostyka”! Bo koślawienie to objaw a nie przyczyna. Praca z objawem jest jak kopanie się z koniem. Co z tego, że po „masażu” jest lepiej, jak wszystko za chwilę wraca?

Niby banalne, ale jak poćwiczysz to zobaczysz różnicę.

Żeby zabezpieczyć kolana musisz ćwiczyć… cóż: stopę i biodro. Bo to te stawy „dowalają” kolanom jeśli są za słabe i pracują w złych zakresach. Dzisiaj wzmacniamy biodro.

Coś, co było koszmarem, może okazać się świetnym rozwiązaniem dla rozwoju ciała. Ważne jest to, w jaki sposób wprowadzisz dziecko (a nawet osobę dorosłą) w świat ćwiczeń.

Często widzę ludzi z kijkami do nordic walking chodzących jak na trekingu i to po mieście. Kiedyś trafiła do mnie pani, która dostała polecenie od lekarza, żeby chodziła z kijkami. Kupiła kijki i chodziła, rozwalając sobie łokieć i bark. Nauczyłam ją Nordic Walking i zaczęła śmigać ;) Treking moim zdaniem jest dobry w góry, nie po mieście. Po chodnikach i parkach nordic będzie lepszy. Większość osób tu w górach nie wykorzystuje mocy pętelki i marnują energię na mocne trzymanie kijków. A można to robić lepiej ;)

Dzisiaj opowiem Wam o morsowaniu 🤣 No, może to, co widzicie na filmiku, to nie morsowanie, ale bierzcie pod uwagę, że zimno, zwłaszcza morke zimno) jest dla mnie wielkim stresorem.

Co tu się stało? To było w czwartek. Czarny staw gąsienicowy wylał po deszczach tak, że zalał nam drogę. Ludzie różnie sobie radzili, większość przechodziła tam w butach, my postanowiliśmy przejść boso, żeby cały dzień buty zostały suche. Temperatura wody tuż powyżej zera!

Wracając do morsowania: robione mądrze jest wspaniałym zabiegiem o działaniu globalnym. Jest jedno „ale”. Są ludzie tacy jak ja, którzy odczuwają niektóre rzeczy inaczej. Jeśli jakieś działanie wywołuje jednocześnie długi stres, może nie osiągnąć pozytywnych efektów, a nawet szkodzić. To może się też zmieniać w czasie, warto więc sprawdzać jak czujemy się z różnymi działaniami i dostosowywać je tak, żeby osiągać dobre efekty.

To przejście nie było najgorszym dla mnie tego dnia. Kilkaset metrów dalej był wodospad, przez który prowadził szlak. Wodospad również miał podwyższony poziom wody, trzeba więc było szukać większych kamieni i po nich skakać nad spiętrzona, szybko płynącą wodą. Pech chciał, że zatrzymałam się dokładnie w połowie i moje ciało odmówiło kolejnego skoku. Tętno nagle wzrosło, powietrza mało. Uspokojenie ataku paniki zajęło mi 2-3 minuty i zakończyłam przeprawę. Na brzegu się popłakałam. Serio. Niesamowite uczucie, to było mój drugi taki atak, pierwszy był w identycznej sytuacji kilka lat temu 😉 na innym przejściu.

Tego dnia weszliśmy na Zawrat, dalej droga się już w dużej mierze wspinaczką. Tu w warunkach częściowo zimowych, gdzie część łańcuchów jest pod śniegiem, a część śniegu przechodzi w błotno-kamienną breję, po której można zjechać szybciej niż na śniegu.

Ostatecznie był to bardzo dobry dzień pracy ze sobą i ładowania energii mentalnej na kolejne miesiące pracy 😃

Wczoraj zrobiliśmy dzień regeneracji, nocleg w schronisku Murowaniec. Pozdrawiam panią z Radomia spotkaną w Murowańcu!
Dzisiaj wyjście z samego rana i droga na Zawrat. Kto chodzi po Tatrach ten wie, że to jeden z trudniejszych szlaków, zwłaszcza że teraz częściowo zimowy jeszcze. Po wczorajszych ulewach woda prawie nas dziś pokonała! Najpierw przejście dookoła Czarnego stawu Gasienicowego było zalane i musieliśmy zdjąć buty i przejść bosa stopa! Uznaję to za morsowanie, bo zimno jest dla mnie wielkim stresorem. Potem przeprawa w poprzek wodospadu, tu miałam mały atak paniki! A dale wspinaczka w chmurach, widoczność na prawdę kiepska. Udało się bezpiecznie dojść na Zawrat, a z tamtąd już prostą drogą do Doliny 5 Stawów Polskich, gdzie dzisiaj śpimy. Wstawiam Wam filmik z zejścia, gdzie widać jak chmura stoi w kotle nad nami: my w słońcu, a przed chwilą byliśmy w tej chmurze wyżej!

Moje nogi potrzebują ojojania! Takie zakwasy to miałam ostatnio po pierwszym w życiu maratonie. Do jutra będzie dobrze, ale ojojajcie je dla mnie, bo w planach Szpigals!

Buziaki!