Elle's Mobile Massage Magic: Where Relaxation Finds You

หากนิ้วของคุณชาขณะจับพวงมาลัย...

มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัยอยู่

ทุกอย่างดูปกติ...

จากนั้นนิ้วโป้งและนิ้วอื่นๆ ของคุณเริ่มรู้สึกเสียวซ่า

คุณคลายมือ

สะบัดมือ

ความรู้สึกค่อยๆ กลับมา

ทำไมมันถึงเกิดขึ้นซ้ำๆ?

จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น?

เส้นประสาทมีเดียน (Median Nerve) ผ่านช่องแคบๆ ในข้อมือของคุณที่เรียกว่าอุโมงค์ข้อมือ (Carpal Tunnel)

มันทำหน้าที่ส่งความรู้สึกไปยังนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง และส่วนหนึ่งของนิ้วนาง

เกิดอะไรขึ้น?

การจับพวงมาลัยในท่าเดิมเป็นเวลานานอาจ:

• เพิ่มแรงกดรอบข้อมือ

• ทำให้เส้นประสาทมีเดียนระคายเคืองชั่วคราว

• ทำให้เกิดอาการชาหรือรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจี้ที่นิ้วมือ

ข้อสรุป

หากนิ้วมือของคุณชาซ้ำๆ ขณะขับรถ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรละเลย

บางครั้งข้อมือของคุณ—ไม่ใช่ฝ่ามือ—คือต้นเหตุของปัญหาที่แท้จริง

อาการชาที่นิ้วมือไม่ใช่แค่ความไม่สะดวกเล็กน้อย แต่เป็นสัญญาณเตือนทางชีวภาพที่บอกว่าเส้นประสาทกำลังถูกกดทับ เมื่อเส้นประสาทมีเดียนถูกกดทับที่ข้อมือ ผลกระทบที่ตามมานั้นร้ายแรงต่อการทำงานของมือคุณ จากมุมมองของกายวิภาคศาสตร์ การกดทับนี้จะขัดขวางสัญญาณไฟฟ้าที่สำคัญซึ่งจำเป็นสำหรับทั้งการรับรู้ทางประสาทสัมผัสและการควบคุมการเคลื่อนไหว อาการชาที่คุณรู้สึกในนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ และนิ้วกลาง เป็นผลโดยตรงจากภาวะขาดเลือดไปเลี้ยงเส้นประสาท แต่ภัยอันตรายที่แท้จริงนั้นลึกกว่านั้น หากไม่ได้รับการบำบัดระบบประสาทและกล้ามเนื้ออย่างตรงจุดเพื่อบรรเทาแรงกดทับ เส้นประสาทมีเดียนส่วนที่ควบคุมการเคลื่อนไหวจะเริ่มตายลง ซึ่งนำไปสู่การฝ่อลีบอย่างถาวรของกล้ามเนื้อบริเวณโคนนิ้วหัวแม่มือ เมื่อกล้ามเนื้อส่วนนั้นเสื่อมลง ความแข็งแรงในการหยิบจับของคุณจะหายไป และงานง่ายๆ เช่น การถือถ้วยชา-กาแฟหรือการติดกระดุมเสื้อจะกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ อย่ารอจนกว่ากล้ามเนื้อจะเริ่มฝ่อลีบแล้วจึงค่อยไปรักษา

สิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่ "กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวอ่อนแอ" หรือไขมันหน้าท้อง—แต่เป็นความผิดปกติทางโครงสร้างที่แท้จริงของผนังหน้าท้องส่วนหน้า หรือที่เรียกว่าภาวะกล้ามเนื้อหน้าท้องแยก (Diastasis Recti) เมื่อเราทำการวิเคราะห์ทางกายวิภาคอย่างละเอียดเราจะเห็นว่าเส้นกลางลำตัว (Linea Alba) (แถบเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่สำคัญซึ่งเชื่อมต่อกล้ามเนื้อหน้าท้อง) ถูกยืดออกเกินขีดจำกัดความยืดหยุ่นตามธรรมชาติ ลองนึกภาพสะพานแขวนที่ตึงมากจนสายเคเบิลหลักเริ่มเปื่อยยุ่ยและกว้างขึ้น โครงสร้างทางชีวกลศาสตร์ทั้งหมดสูญเสียความสมดุล เมื่อเกิดการแยกตัว ผู้ที่กล้ามเนื้อหน้าท้องไม่แข็งแรงจะไม่เพียงแต่ประสบกับการเปลี่ยนแปลงด้านความสวยงามเท่านั้น แต่ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากความไม่มั่นคงของกระดูกสันหลังส่วนล่างและกระดูกเชิงกราน อาการปวดหลังส่วนล่างอย่างรุนแรง และการหยุดชะงักอย่างสมบูรณ์ของการถ่ายโอนพลังงานในการเคลื่อนไหว มันเป็นวิกฤตด้านการทำงาน ไม่ใช่วิกฤตด้านความสวยงาม การละเลยนี้อาจนำไปสู่ความเปราะบางของกระดูกสันหลังในระยะยาวและความผิดปกติของกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกรานได้

มาพูดถึงกลไกที่แท้จริงของการกดทับเส้นประสาทส่วนปลายกันดีกว่า กล้ามเนื้อหมุนข้อสะโพกด้านนอกที่แสนธรรมดาๆ สามารถทำให้ทั้งนักกีฬาหรือคนทำงานออฟฟิศพิการได้อย่างไร? คำตอบอยู่ที่ภาวะกล้ามเนื้อตึงตัวมากเกินไปและข้อจำกัดทางกายวิภาค เมื่อกล้ามเนื้อพิริฟอร์มิสทำงานหนักเกินไป ไม่ว่าจะเป็นจากอาการบาดเจ็บที่กระดูกเชิงกรานอย่างเฉียบพลัน การนั่งเป็นเวลานาน หรือกลไกการวิ่งที่ผิดพลาด กล้ามเนื้อจะเกิดการหดเกร็งและขยายใหญ่ขึ้น เนื่องจากกล้ามเนื้อนี้อยู่ในพื้นที่ทางกายวิภาคที่จำกัด การเพิ่มขึ้นของพื้นที่หน้าตัดของกล้ามเนื้อจะทำให้เส้นประสาทไซแอติกไม่มีที่หลบซ่อน กล้ามเนื้อจะบวมและบีบรัดเส้นประสาท ทำให้เกิดการบีบรัดทางกลไกต่อเส้นประสาท การบีบอัดทางกลไกนี้จะจำกัดการไหลเวียนของเลือดภายในเส้นประสาท นำไปสู่ภาวะขาดออกซิเจน การอักเสบเฉียบพลัน และอาการปวด "เหมือนไฟฟ้าช็อต" ที่แล่นลงไปตามกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลังและน่อง หากคุณพยายามรักษาด้วยการออกกำลังกายดัดงอหลัง คุณจะล้มเหลว การรักษานี้จำเป็นต้องใช้การบำบัดระบบประสาทและกล้ามเนื้อที่เฉพาะเจาะจงมาก และโปรโตคอลเวชศาสตร์การกีฬาที่กำหนดเป้าหมาย เพื่อคลายอาการเกร็งโดยไม่ทำให้เส้นประสาทที่ขาดเลือดระคายเคืองมากขึ้น

การผ่าตัดไม่ควรเป็นทางเลือกแรกของคุณ เป้าหมายสูงสุดของการฟื้นฟูสมรรถภาพกระดูกและข้อระดับสูงคือการฟื้นฟูสุขภาพของเนื้อเยื่อและการทำงานเชิงกลโดยไม่ต้องใช้มีดผ่าตัด เมื่อต้องรับมือกับกลุ่มอาการกดทับเส้นประสาทบริเวณข้อมือ (Carpal Tunnel Syndrome) การยืดกล้ามเนื้อแบบคงที่มักจะทำให้ความเจ็บปวดแย่ลงโดยการดึงเส้นประสาทที่ถูกกดทับอยู่แล้วให้ตึงกับเอ็นข้อมือตามขวาง แทนที่จะเป็นเช่นนั้น กายภาพบำบัดสมัยใหม่ที่อิงหลักฐานทางวิทยาศาสตร์จะใช้เทคนิคที่เรียกว่า "การคลายเส้นประสาท" หรือ "การเลื่อนเส้นประสาท" เส้นประสาทถูกออกแบบมาให้เลื่อนได้อย่างอิสระผ่านปลอกหุ้มป้องกันในระหว่างการเคลื่อนไหว โดยการปฏิบัติตามโปรโตคอลทางการแพทย์ด้านกีฬาอย่างเคร่งครัดของการดึงและคลายแบบไดนามิก เราสามารถดึงเส้นประสาทมีเดียนผ่านอุโมงค์ข้อมือได้ ทำลายพังผืดที่ยึดเกาะ การนำการเคลื่อนไหวเล็กๆ เหล่านี้ไปใช้ในกิจวัตรประจำวันของคุณคือสุดยอดของการแพทย์เชิงป้องกันสำหรับทุกคนที่ทำงานอยู่กับโต๊ะ คุณสามารถคลายข้อต่อของคุณเองได้

เมื่อคุณมีอาการกระดูกสะบักยื่นออกมาด้านนอก ซึ่งเป็นภาวะที่มีรากฐานมาจากความบกพร่องของระบบประสาทและกล้ามเนื้ออย่างรุนแรง สาเหตุหลักคือความอ่อนแอหรืออัมพาตอย่างรุนแรงของกล้ามเนื้อเซอราตัสแอนทีเรียร์ (serratus anterior) ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการดึงรั้งหรือการบาดเจ็บของเส้นประสาททรวงอกส่วนยาว ในระบบกระดูกและกล้ามเนื้อที่แข็งแรง กล้ามเนื้อเซอราตัสแอนทีเรียร์ทำหน้าที่เป็นจุดยึดหลักที่ช่วยให้กระดูกสะบักแนบสนิทกับผนังทรวงอกด้านหลัง เมื่อกล้ามเนื้อนี้สูญเสียการควบคุมจากระบบประสาท แรงยึดเหนี่ยวก็จะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้เกิดการหยุดชะงักของจังหวะการเคลื่อนไหวของกระดูกสะบักและทรวงอก ทำให้ขอบด้านในของกระดูกสะบักยกขึ้นอย่างมาก หากปล่อยไว้โดยไม่แก้ไข ความไม่เสถียรของโครงสร้างนี้จะส่งผลกระทบต่อเนื่องไปตามห่วงโซ่การเคลื่อนไหว ทำให้กลไกของข้อไหล่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้กล้ามเนื้อรอบข้อไหล่ทำงานหนักเกินไป และเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะการกดทับใต้กระดูกอะโครเมียมอย่างมาก การฟื้นฟูที่แท้จริงต้องก้าวข้ามการยืดกล้ามเนื้อขั้นพื้นฐานและมุ่งเน้นไปที่การบำบัดระบบประสาทและกล้ามเนื้อโดยเฉพาะ เพื่อฟื้นฟูโครงสร้างพื้นฐานของข้อไหล่

การเสื่อมสภาพอย่างเงียบๆ ของกระดูกสันหลังส่วนเอวไม่ได้เริ่มต้นจากการบาดเจ็บฉับพลัน แต่เริ่มต้นจากการปรับโครงสร้างเพื่อปรับตัวเนื่องจากการนั่งเป็นเวลานาน เมื่อร่างกายมนุษย์นั่งอยู่กับที่นานหลายชั่วโมง จะเกิดกระบวนการทำลายล้างที่เรียกว่า Lower Crossed Syndrome ขึ้น กล้ามเนื้อหลักที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อน ได้แก่ iliopsoas และ re**us femoris จะหดตัวลงเพื่อปรับตัว การหดตัวของกล้ามเนื้อเรื้อรังนี้จะออกแรงดึงกระดูกเชิงกรานไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
เมื่อกระดูกเชิงกรานเลื่อนไปข้างหน้า จะสร้างความเสียเปรียบทางกลไกอย่างมากต่อกระดูกสันหลังส่วนเอว ความโค้งตามธรรมชาติของกระดูกสันหลังส่วนเอวจะถูกยืดออกอย่างมาก ทำให้แรงกดตามแนวแกนเปลี่ยนจากตัวกระดูกสันหลังไปอยู่ที่ข้อต่อกระดูกสันหลังส่วนหลังที่บอบบางโดยตรง ส่งผลให้เกิดการบีบอัดเล็กน้อยที่ข้อต่อกระดูกสันหลังและภาวะขาดเลือดเฉพาะที่ เมื่อเวลาผ่านไป ความผิดพลาดทางกลไกนี้จะทำให้กล้ามเนื้อสะโพกหยุดทำงานโดยสิ้นเชิง ทำให้หลังส่วนล่างเสี่ยงต่อการเกิดหมอนรองกระดูกเคลื่อนและภาวะไม่เสถียรเรื้อรัง เพื่อหยุดปัญหานี้ การยืดกล้ามเนื้อแบบทั่วไปไม่เพียงพอ คุณต้องทำการแทรกแซงอย่างแม่นยำโดยมุ่งเป้าไปที่กล้ามเนื้อที่ช่วยพยุงสะโพกส่วนลึก เพื่อฟื้นฟูความสมดุลของกระดูกเชิงกราน

อย่าคิดไปเองว่าคุณเป็นโรคทางระบบประสาทร้ายแรงเพียงเพราะตื่นขึ้นมาแล้วแขนชาจนรู้สึกไร้ความรู้สึก! มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวมาก: คุณตื่นขึ้นมากลางดึกหรือเช้าตรู่ แล้วแขนทั้งแขน—ตั้งแต่ไหล่ลงไปจนถึงปลายนิ้ว—รู้สึกเหมือนแยกออกจากร่างกายโดยสิ้นเชิง มันชา หนัก และรู้สึกเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง คุณต้องใช้แขนข้างที่ดียกแขนที่ชาขึ้นเพื่อปลุกให้กลับมามีชีวิตชีวา แล้วคิดว่าตัวเองอาจเป็นหมอนรองกระดูกคอเคลื่อน หัวใจมีปัญหา หรือโรคเส้นประสาทเสื่อม แต่ถ้ากระดูกสันหลังและหัวใจของคุณปกติดีล่ะ?

กายวิภาคศาสตร์:
เพื่อแก้ไขอาการชาที่น่ากลัวนี้ เราต้องมองข้ามคอของคุณไปและเข้าไปในชั้นที่ลึกที่สุดของหน้าอกของคุณ ถ้าเราผ่ากล้ามเนื้อหน้าอกหลักของคุณให้โปร่งใส เราจะพบกล้ามเนื้อที่เล็กกว่าและซ่อนอยู่ข้างใต้ นั่นคือ กล้ามเนื้อเพคโทราลิสไมเนอร์ (Pectoralis Minor) มันยึดติดกับกระดูกแหลมบนกระดูกสะบัก (กระดูกโคราคอยด์) และยึดลงมาในแนวทแยงมุมที่ซี่โครงสามซี่บนสุด ที่สำคัญคือ กลุ่มเส้นประสาทขนาดใหญ่ที่เรียกว่า แบรเคียลเพล็กซัส (Brachial Plexus) ซึ่งควบคุมแขนและมือทั้งหมดของคุณ ต้องผ่านใต้กล้ามเนื้อนี้โดยตรงเพื่อออกจากคอและเข้าสู่รักแร้

[ภาพการผ่าตัดลึกด้านหน้าของทรวงอกและรักแร้ของมนุษย์ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเพคโทราลิสไมเนอร์และความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ที่ใกล้ชิดกับแบรเคียลเพล็กซัส]

กลไกทางชีวภาพ:
เมื่อคุณใช้ชีวิตอยู่กับความเครียดและความวิตกกังวลสูง คุณจะดึงไหล่ของคุณขึ้นและไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวในท่า "ป้องกัน" หากคุณนอนตะแคงขดตัวในท่าทารกในครรภ์ กล้ามเนื้อเพคโทราลิสไมเนอร์จะอยู่ในสภาพที่สั้นและถูกกดทับอย่างรุนแรงเป็นเวลาหลายชั่วโมง

เนื่องจากกล้ามเนื้อส่วนลึกนี้ไม่เคยได้ยืดตัว มันจึงแข็งตัวและหดเกร็งอย่างรุนแรง เมื่อคุณนอนทับในเวลากลางคืน กล้ามเนื้อที่หดตัวจะทำหน้าที่เหมือนสายรัดที่แน่นและแข็ง มันจะกดไปด้านหลังอย่างรุนแรง บีบอัดกลุ่มเส้นประสาท Brachial Plexus ขนาดใหญ่โดยตรงกับซี่โครงของคุณ!

[ภาพเนื้อเยื่อ 3 มิติแสดงให้เห็นถึงการหดตัวของพังผืดอย่างรุนแรงของกล้ามเนื้อ pectoralis minor ที่กดทับกลุ่มเส้นประสาทและหลอดเลือดบริเวณรักแร้ ทำให้เกิดภาวะเส้นประสาทขาดเลือดส่วนปลาย]

ผลที่ตามมา:
นี่คือรูปแบบของกลุ่มอาการช่องอกตีบตัน อาการชาอย่างรุนแรงและน่ากลัวนั้นไม่ได้เกิดจากการไหลเวียนโลหิตไม่ดีหรือโรคเกี่ยวกับกระดูกสันหลัง แต่มันคือสายเคเบิลไฟฟ้าหลักของคุณถูกบีบรัดอย่างรุนแรงในอกขณะที่คุณนอนหลับ! การสะบัดมือช่วยได้เพียงชั่วคราว เพราะคุณขยับไหล่ ซึ่งจะยกกล้ามเนื้อออกจากเส้นประสาทที่ถูกบีบอัดชั่วครู่

วิธีหยุดวงจรนี้:

หยุดนอนขดตัว: การนอนตะแคงโดยกอดอกจะทำให้กล้ามเนื้อ Pectoralis Minor ถูกกดทับและกดเส้นประสาท ให้นอนหงาย หรือนอนกอดหมอนหนาๆ เพื่อให้หน้าอกเปิดออก

การคลายกล้ามเนื้อ Pec Minor: อย่าใช้ลูกกลิ้งโฟมคลายหน้าอกกว้างๆ ให้ใช้ลูกบอลลาครอส วางไว้กับผนัง แล้วโน้มส่วนบนสุดด้านนอกของหน้าอก (ข้างรักแร้) ลงไป หาจุดที่เจ็บและปวดลึกๆ แล้วกดค้างไว้พร้อมกับยกแขนขึ้นลงช้าๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อที่แข็ง

การยืดกล้ามเนื้อหน้าอกในมุมห้อง: ยืนในมุมห้อง วางแขนท่อนล่างบนผนังโดยให้ข้อศอกอยู่สูงกว่าไหล่มาก โน้มตัวไปข้างหน้า มุมสูงนี้จะแยกและยืดกล้ามเนื้อ Pectoralis Minor ส่วนลึก ดึงกล้ามเนื้อออกจากกลุ่มเส้นประสาท

เสริมสร้างกล้ามเนื้อ Rhomboids: คุณต้องแก้ไขอาการดึงไหล่ไปข้างหน้า สร้างกล้ามเนื้อบริเวณกลางหลังเพื่อดึงสะบักไปด้านหลังอย่างถาวร ช่วยให้ทรวงอกเปิดกว้างและเส้นประสาทไม่ถูกกดทับ

อย่าคิดไปเองว่าคุณต้องผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่าเพียงเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เวลาเดินลงบันได! ถ้าคุณยกน้ำหนัก วิ่ง หรือแค่ก้มลงหยิบของ คุณคงรู้จักความเจ็บปวดทรมานนี้ดี มันคือความเจ็บปวดจี๊ดๆ ที่เกิดขึ้นเฉพาะจุดตรงโคนกระดูกสะบ้า ตรงที่มันเชื่อมกับหน้าแข้ง คุณอาจคิดว่ากระดูกอ่อนข้อเข่าของคุณสึกหรอ หรือคุณเป็นโรคข้ออักเสบในระยะเริ่มต้น แต่ถ้าข้อเข่าของคุณแข็งแรงดีล่ะ? ถ้าความเจ็บปวดนั้นมาจากกล้ามเนื้อขนาดใหญ่ที่กำลังพยายามฉีกตัวเองออกจากโครงกระดูกของคุณล่ะ?

กายวิภาคศาสตร์:
เพื่อทำความเข้าใจความรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ นี้ เราต้องมองขึ้นไปเหนือเข่า กล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าขนาดใหญ่ (Re**us Femoris) วิ่งลงมาตามขา พันรอบกระดูกสะบ้า และกลายเป็นเส้นสีขาวหนาๆ ที่เรียกว่าเอ็นสะบ้า เอ็นนี้ยึดติดโดยตรงกับปุ่มกระดูกเล็กๆ บนสุดของกระดูกหน้าแข้ง (ปุ่มกระดูกหน้าแข้ง)

[ภาพจาก Getty Images: มุมมองด้านหน้าของข้อเข่ามนุษย์ เน้นกลไกการเหยียดและจุดยึดของเอ็นสะบ้ากับปุ่มกระดูกหน้าแข้ง]

กลไกทางชีวภาพ:
เมื่อคุณนั่งทำงานที่โต๊ะทั้งวัน กล้ามเนื้อสะโพกและกล้ามเนื้อต้นขาของคุณจะหดตัวและแข็งเกร็งอย่างถาวร เมื่อคุณลุกขึ้นยืนและพยายามออกกำลังกาย กล้ามเนื้อต้นขาขนาดใหญ่นั้นจะเกร็งแน่น

นี่คือฝันร้ายทางกลไก: เนื่องจากกล้ามเนื้อต้นขาตึงมากเกินไปและไม่ยอมยืดออก ทุกครั้งที่คุณงอเข่า มันจะทำหน้าที่เหมือนรอกขนาดใหญ่ที่ตึงมาก มันจะดึงเอ็นสะบ้าขึ้นอย่างรุนแรง

[Shutterstock: ภาพเนื้อเยื่อ 3 มิติแสดงให้เห็นถึงแรงตึงเชิงกลที่ผิดปกติอย่างรุนแรงและการฉีกขาดเล็กๆ บริเวณรอยต่อระหว่างกระดูกและเอ็นของปุ่มกระดูกหน้าแข้ง]

ผลที่ตามมา:
เนื่องจากเอ็นยึดติดกับกระดูกหน้าแข้ง การดึงขึ้นอย่างรุนแรงจะสร้างแรงเสียดทานมหาศาลและการฉีกขาดเล็กๆ โดยตรงที่จุดยึดกระดูก! ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่คุณรู้สึกไม่ใช่โรคข้ออักเสบแบบกระดูกเสียดสีกันภายในข้อต่อ แต่เป็นการเสียดสีอย่างรุนแรงที่ด้านนอกของกระดูก! นี่คือโรคเอ็นสะบ้าอักเสบ ปลอกรัดเข่าจะไม่สามารถแก้ไขกล้ามเนื้อที่กำลังดึงโครงกระดูกของคุณให้ผิดรูปได้!

วิธีหยุด

หยุดยืดเอ็นที่ยังไม่คลายตัว: การดึงส้นเท้าขึ้นไปที่ก้นเพื่อยืดกล้ามเนื้อต้นขาที่ยังไม่คลายตัวจะยิ่งทำให้จุดยึดกระดูกระคายเคืองมากขึ้น

การยืดแบบนอนโซฟา: คุณต้องยืดกล้ามเนื้อส่วนกลางลำตัว ไม่ใช่เอ็น คุกเข่าโดยยกเท้าด้านหลังขึ้นบนโซฟาเพื่อยืดกล้ามเนื้อ Re**us Femoris บริเวณสะโพกอย่างลึกซึ้ง ซึ่งจะช่วยคลายเอ็นเข่าได้ทันที

การออกกำลังกายแบบต้านทานหนักช้า (HSR): เพื่อรักษาเอ็นที่ยึดติด คุณต้องค่อยๆ เพิ่มแรงต้าน ทำท่าสควอทแบบลงช้าๆ 5 วินาที บนแผ่นรองเข่าที่ลาดเอียง การทำเช่นนี้จะบังคับให้เส้นใยเอ็นเรียงตัวใหม่และเสริมสร้างความแข็งแรงให้เอ็นที่ยึดกับกระดูก