YoLo

หลังจากห่างหายจากการ update ไปนาน จากหลายวันที่ผ่านมาฟ้าได้ไปฟังผล Pet CT Scan ล่าสุดมาแล้วนะค่ะ หลังจากที่ไปปลูกถ่าย Stem cell มา ตอนนี้โรคสงบแล้ว ไม่มีเชื้อแล้ว แต่ก็ยังต้องเข้ายามุ่งเป้าอีก 16 รอบ ตอนนี้ผ่านมา 8 รอบ แล้ว เพื่อให้โอกาสการกลับมาเป็นซ้ำของโรคน้อยที่สุด จากการรักษาครั้งนี้ ต้องขอบคุณทุกกำลังใจที่ค่อยช่วยเหลือและคอย Support ฟ้าเป็นอย่างดีนะค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ #ครอบครัว #ทุกกำลังใจที่มีให้เสมอมา
#ต่อไปฟ้าจะขอเปลี่ยนเป็นการนำเสนอเรื่องดีๆในการดูแลตัวเอง และอาหารการกินสำหรับผู้ป่วยมะเร็งที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับคนที่อยากดูแลตัวเองแต่คิดไม่ออกมาฝากนะค่ะ

เรื่องเล่าจากประสบการณ์ตรง หลายคนอาจจะสงสัยนะค่ะ ว่าการที่เราเป็นโรคร้ายเเรงเราจะเครียดหรือว่านอยด์รึเปล่า เเล้วจัดการความเครียดยังไง แล้วเวลาไปทำงานกระทบไหม บางคนอาจจะเกิดคำถามต่างๆนาๆว่าถ้าเราเป็นจะเป็นยังไงจะตัดสินใจยังไง ครั้งเเรกเลยจากตอนที่ตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง ตกใจมากค่ะไม่กล้าบอกที่บ้านเลยว่าผล x-ray วันนั้น คุณหมอสงสัยว่าเป็น Lymphoma ได้แต่ไลน์บอกเพื่อนว่าผลตรวจเป็นแบบนี้ จนวันที่ รพ. refer ไปรักษาต่อที่ รพ.อุดร เข้าห้องตรวจคนเดียวฟังผลคนเดียว เพราะทำใจไว้เเล้วว่าคิดว่าเป็นแน่ เพื่อนก็ได้แต่ปลอบว่ามันรักษาหายไม่ต้องกังวล ซึ่งฟังแล้วบางคนอาจจะทำใจยากนิดนึง จนออกมาจากห้องตรวจแล้วต้องบอกกับที่บ้านว่า อ.หมอสงสัยว่าเป็นมะเร็ง ต้องผ่าตัดด่วนเพราะชิ้นเนื้อค่อนข้างใหญ่ วันนั้นก็ได้ admit เลย แต่คิดว่าที่บ้านคงเสียใจแต่ไม่ร้องไห้ให้เราเห็น เราเองก็ไม่กล้าร้องไห้เพราะกลัวที่บ้านจะคิดมาก หลังจากวันนั้นชีวิตก็เปลี่ยนไปเลย เพราะต้องเริ่มรักษาตัว จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้นับถือตัวเองมากคะ ที่อดทนต่อการรักษาไม่เคยร้องไห้เลยว่าเราโชคร้ายที่เป็นแถมตัวเองยังเป็นคนคอย support จิตใจให้กับเพื่อนร่วมห้องที่มาเข้าเคมีบำบัดเตียงข้างๆที่เขาร้องไห้ฟูมฟายเพราะกลัวตาย แต่ก็ต้องขอบคุณหลายๆอย่างที่ผ่านเข้ามาถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตเลยก็ว่าได้ เพราะทำให้เรารู้ว่าในวันที่เราลำบากหรือมีปัญหาชีวิตใครที่คอยยื่นมือมาช่วยเหลือให้กำลังใจหรือรักเราได้มากขนาดนี้ ฟ้าเคยสงสัยนะคะว่า คนเราก็อายุปูนนี้เเล้วจะสามารถเปลี่ยนนิสัยได้จริงไหม สำหรับฟ้าจากเหตุการณ์ที่ฟ้าเจอ ฟ้าบอกได้เลยคะว่ามันสามารถเปลี่ยนได้จริงๆ บางคนอาจจะตลก แต่สำหรับฟ้าถ้าคนที่อยู่กับฟ้ามาตลอด แต่ก่อนฟ้าใจร้อน ไม่ยอมคนและอาจจะปากร้ายเลยด้วยซ้ำสำหรับบางคน เถียงคำไม่ตกฟากเลยก็ว่าได้ แต่พอมาเริ่มป่วยรู้สึกว่าตัวเองใจเย็นขึ้นมาก หลายครั้งที่โดนว่าก็เลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้มันผ่านไป อะไรที่เป็น Toxic กับชีวิตก็เลือกที่จะเลี่ยงไม่ข้องเกี่ยว ขอบคุณให้มากๆ ขอโทษให้เยอะๆ เงียบให้มากที่สุด บางคนอาจจะคิดว่ามันทำยาก ตลกรึเปล่า รึมโนอยู่ แต่ลองทำดูนะค่ะ มันจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้นมาก ชีวิตคนเรามันสั้นจริงๆ ไม่รู้ว่าจะตายวันไหน อันไหนที่บั่นทอนชีวิตเราก็ทิ้งมันไปบ้างเถอะคะ ลองทำวันละนิด ชีวิตเราจะง่ายขึ้นเยอะจริงๆ อยู่ให้มีความสุขในทุกๆวัน เพราะเราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเจอกับอะไร เรื่องนี้เกิดขึ้นได้คะไม่เกินจริงเลย ตัวเรามีความสุข คนที่เรารักก็มีความสุขไปด้วย สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังท้อนะค่ะ 🌻🌻🌻

หลังจากเก็บ stem cell เสร็จ ต่อไปนี้แหละคะคือของจริง ก่อนที่จะเข้ารับการปลูกถ่าย อ.หมอ ได้อธิบายรายละเอียดแบบครบถ้วนเลยแล้วให้เซ็นรับทราบว่ามีอะไรบ้างที่มีโอกาสจะเกิดขึ้นได้ระหว่างการรักษา นั่นก็คือ คนไข้มีโอกาส ตาย ได้ ตอนแรกที่ฟังก็อึ้ง แบบ stun ไปสักพักเลย อ.หมอ ก็น่ารักนะคะถามว่าเรากังวลไหม ได้แต่ตอบ อ.ไปว่าไม่คะเชื่อใจ อ. อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแล้วแหละ การรักษาเรื่มขึ้นคะ เข้าเคมีบำบัดขั้นสูง 6 วัน 6 คืน ติด เพื่อที่จะล้างเซล์เดิมของเราให้เป็น 0 เพื่อที่จะเอา cell ใหม่เข้าไปแทนที่ ตอนแรกบอกพี่ พยบ. โหแบบนี้สบายมาก ไม่มีอาการอะไรเลย กินข้าวได้ปกติ พี่ พยบ.ได้เเต่บอก อ่อยังคะ ยายังไม่ออกฤทธิ์ คะนั่นแหละหลังจากนั้นมา 3 วัน OMG เลย นี่แหละคะ ของจริงเริ่มแล้ว เกือบวูบในห้องน้ำคะ ตอนเกือบสองทุ่ม อ.หมอถึงขั้นต้องเขามาเช็คอาการเองว่าเราล้มไหม เพราะถ้าเราล้มอาจจะทำให้มีเลือดออกข้างในเพราะตอนนี้เราแทบจะไม่มีเกล็ดเลือดและเม็ดเลือดขาวในตัวเลย การรักษาก็ต้องเลื่อนออกไปด้วยถ้ามีเลือดออก หลังจากวันที่วูบก็ไม่ได้ลงจากเตียงอีกเลยคะเกือบ 20 วันได้ซึ่งเป็นอะไรที่หนักมาก มีภาวะเเทรกซ้อน ความดันต่ำ หัวใจเต้นเร็ว มีไข้ตลอด ปวดท้องมาก ปากลอก คอลอกไปถึงลำใส้ ถ่ายเหลวทุก ชม.กินอะไรไม่ได้ ได้ให้สารอาหารทางหลอดเลือดดำ นาทีนั้นคิดในใจเลยว่า หนักมาก เหมือนจะไม่ไหว อยากกลับบ้าน คิดถึงบ้านมาก ได้เเค่นอนลืมตา เพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ อ.หมอก็ต้องเสริมทุกอย่างหลังจากที่ใส่ stem cell แล้ว ทั้งเกลือเเร่ ฟอสฟอรัส ไนเตรด แคลเซียม สารอาหาร (เกล็ดเลือด เลือดแดง สองอย่างนี้ต้องทำเวลามากคะเพราะต้องเอาไปฉายเเสงก่อนที่จะมาเข้าให้เราแล้วมีเวลาจำกัด) จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ได้กลับบ้านแล้วคะ ช่วงเวลาที่รักษาตัวที่ รพ.เป็นอะไรที่หนักที่สุดในชีวิตมาก ไม่เจอใครเลยนอกจาก อ.หมอกับพี่ พยบ. แต่ก็ต้องขอขอบคุณ อ.พรพิมพ์ อ.ภัทรพร และพี่ พยบ.SCTU ที่ดูแลเราเป็นอย่างดี ขอบคุณ อ.เผ่าสินธุ์ อ.โชคชัย ที่ไลน์มาถามอาการตลอดแล้วก็บอกวิธีดูแลตัวเองแบบละเอียดยิบ (เหมือนมีนักโภชนาการส่วนตัว 😄😄😄) ขอบคุณท่านภาคอภิรักษ์ เขตมิตร ผู้จัดการชูชาติพี่ๆในสาขาที่คอย support เรื่องงาน ขอขอบคุณ คุณพจณี(ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่) ท่านภาคสมศรีเขตโบ้และพี่ๆพนง.นะคะที่คอยส่งของบำรุงให้ระหว่างที่ admit ที่ รพ.ถึงแม้จะไม่ได้เข้าเยี่ยมเพราะอยู่ในห้องปลอดเชื้อ แต่ก็ยังให้กำลังใจผ่านห้องกระจกได้ ขอบคุณจริงๆคะ และที่สำคัญขอบคุณตัวเอง ที่อดทนต่อการรักษามาจนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณครอบครัวที่ดูเเลเราเป็นอย่างดี

จากที่ห่างหายไปนาน หลังจากที่ได้เข้ารับยาเคมีไปประมาณ 1 สัปดาห์ ก็ได้เริ่มเก็บ stem cell โดยเก็บจากกระแสโลหิตผ่านทางเส้นเลือดใหญ่ที่ขาหนีบ ผ่านเครื่องที่เรียกว่า Platelet Apheresis Machine เป้าหมายในการเก็บคือ 5 ล้านเซลล์ ใช้เวลาเก็บทั้งหมด 5 วัน เป็นอะไรที่ทรมานมากคะ เพราะลุกไปไหนไม่ได้ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอด กิจวัตรประจำวันทุกอย่างแม้กระทั้งอาบน้ำ (อาบน้ำที่อาบจริงๆได้ฟอกสบู่ด้วย 😆😆😆) ย้ายมาบนเตียงหมด วันแรกของการเก็บทรมานมากคะ เนื่องจากน้ำยาที่ช่วยให้เลือดไม่แข็งตัวมันเเรงมากทำให้ชาทั้งแขนและขาเหมือนมีกระสอบทรายมาทับที่ขาเลยก็ว่าได้ ซึ่งวันแรกของการเก็บเก็บได้เเค่ 1.25 ล้านเซลล์ อ.หมอเเจ้งว่า ไม่น่าจะเก็บได้ ต้องฉีดยากระตุ้นเพื่อให้ stem cell หลุดออกจากไขสันหลัง ราคาเข็มละ 1.4 แสน ฉีดไป 2 เข็มเบาๆ(โชคดีมากคะได้รับความอนุเคราะห์จากทาง อ.หมอที่รักษา) ที่ต้องฉีดหลายเข็มเป็นเพราะว่าฟ้าได้รับยาเคมีเป็นเวลานานแล้วอาจจะทำให้ไขสันหลังฝ่อทำให้สร้าง stem cell กับเม็ดเลือดได้น้อยกว่าคนปกติ หลังจากฉีดยากระตุ้นไปทำให้เก็บ stem cell ได้ประมาณ 12 ล้านเซลล์คะ เพียงพอเเละเกินเป้าที่ อ.ตั้งไว้มาก

🌻💐ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะที่ทำให้ฟ้าตลอดการรักษาที่ผ่านมา ขอบคุณจากใจจริงๆคะ Somsri Saikam ❤❤❤

คืนแรกของการมานอนเพื่อเข้ายาเคมีบำบัด สำหรับเตรียมปลูกถ่าย Stem cell !!!! เดี๋ยวรับยาแล้วจะมา update อาการนะคะ 😆😆😆

วันนี้ฟ้าพึ่งว่างมา update อาการนะคะ จากวันที่ 17 พ.ค ที่ผ่านมา ฟ้าได้เริ่มเข้ายาเคมีบำบัดสำหรับแผนการรักษาใหม่ คือเข้ายาเคมีบำบัดสูตรแรงเพื่อให้เซลล์มะเร็งเหลือน้อยที่สุดก่อนที่จะได้รับการปลูกถ่าย stem cell โดยคุณหมอใช้เป็นสูตร ice (ถ้าจำไม่ผิดนะคะ) ร่วมกับยามุ่งเป้าตัวเดิม ซึ่งจะเข้าแบบ 3 ติด วันละประมาณ 14 hr. ครั้งแรกของการเข้ายารู้สึกโหสบายมากแบบนี้ไหวชอบๆ แต่หารู้ไม่ว่ายายังไม่ออกฤทธิ์จ้า ยาจะออกฤทธิ์และคุมนานหลังจากที่เข้ายาเสร็จประมาณ 14 วัน พอยาเริ่มออกฤทธิ์แค่นั้นแหละคะ
OH, MY GOD มาก จนอยากจะยุติการรักษาเดี๋ยวนั้นทันที อาการตอนนั้นเหนื่อยจนร้องไห้ กินไรไม่ได้เป็นอาทิตย์ ท้องเสียเป็นอาทิตย์แบบที่กินยาแก้ท้องเสียไม่ได้ กินได้เเค่เกลือแร่กันช็อค จะไป Admit คุณหมอเจ้าของไข้ก็ไม่แนะนำเพราะกลัวติดเชื้อที่ รพ.เชื้อโรคเยอะแล้วเราภูมิต่ำ สรุปได้แต่อดทนแล้วก็อดทน จนมาถึงวันนี้ 2/8/67 ฟ้าเข้ายาครบ 3 รอบแล้วนะคะทุกคน ดีใจมาก ขั้นตอนต่อไปคือเตรียมทำ stem cell และที่ดีใจไปกว่านั้นคือ รพ.ตอบรับการทำ stem cell แล้ว ที่สำคัญ ประกันสังคมอนุมัติค่าใช้จ่ายในการทำ stem cell แล้วด้วย รอเเค่เตรียมความพร้อมของร่างการเพื่อรอรับ stem cell คะ วันหลังจะมา update ความคืบหน้าเป็นระยะนะคะ

ล่าสุด เข้ายาครบ 12 รอบแล้วคะ แต่กว่าจะครบก็หนักเอาการอยู่ หลังจากนั้นก็ PET CT Scan เพื่อดูว่าในร่างกายยังมีเชื่ออยู่รึเปล่า แล้วก็ถึงวันที่ผลการ Scan ออก ไปฟังผลตามปกติก็เหมือนกับว่าจะไม่มีอะไร หลังจากที่ฟังเท่านั้น เเหละคะ ความรู้สึกคือ อึ้ง ใจสั่น เหมือนโลกหยุดหมุน อะไรประมาณนั้นเลย ใจหวิวๆเหมือนจะเป็นลม แต่สิ่งแรกที่คุณหมอบอกเลยคือ "ไม่ว่าจะยังไง ขอเเค่เข้มเเข็ง และอดทน สู้ๆ" มันยังมีทางให้ไปอยู่ เพียงแค่ต้องเปลี่ยนแผนการรักษา ใช่คะ คำนั้นแหละคือ "เรายังมีเชื้อมะเร็งเหลืออยู่"เพราะเชื้อดื้อยา ต้องเปลี่ยนแผนการรักษาใหม่ คือ
🌼 เข้ารับเคมีบำบัดที่แรงขึ้น 4 ครั้ง ( ใช้ยามุ่งเป้าตัวเดิม)
🌼 เข้ารับการปลูกถ่าย Stem cell
🌼 เข้ารับเคมีบำบัด 16 ครั้ง (รับเฉพาะยามุ่งเป้าตัวเดิม)
หลังจากฟังคำนี้สิ่งแรกที่แวปเข้ามาในหัวเลย "จะตายไหมวะ"
แต่คุณหมอแนะนำดีมากคะ บอกว่าไม่ตาย คนอื่นหนักกว่านี้ยังรอดเลย อันนี้ไม่รู้ว่าปลอบใจรึว่าเรื่องจริงนะ 😂😂😂😂 แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็อยู่ที่ร่างกายของเราว่าจะรับได้มากน้อยแค่ไหน แต่ที่สำคัญคือสภาพจิตใจ และการดูแลตัวเองหลังจากนี้ สำหรับฟ้าการไว้ใจและวางใจหมอที่รักษาก็เป็นเรื่องที่สำคัญเพราะจะเป็นอีกสิ่งที่ทำให้เราปรับตัวกับแผนการรักษาได้ดี ที่สำคัญคือฟ้าบอกเพื่อนตลอดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฟ้าไว้ใจเพื่อนเเละเชื่อใจว่าจะรักษาฟ้าจนสุดความสามารถที่มี ฟ้าจะเริ่มการรักษาแบบใหม่ในวันที่ 17 พ.ค 67 ที่กำลังจะถึงนี้ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 😍🎉🌼😍🎉✌✌

การรักษาผ่านมาจนเข้า รอบที่ 8 อาการเหมือนจะเริ่มดีขึ้น แต่ดันกินข้าวไม่ได้ อาเจียนตลอด เวียนหัวตลอดลุกนั่งไม่ได้ เลยโทรปรึกษาคุณหมอไป รพ.ดีไหม สรุปได้ admit รพ.ใกล้บ้านจ้า ผลการตรวจพบว่า เม็ดเลือดขาวต่ำมาก เหลืออยู่ประมาณ 5++ cell/ml ซึ่งคนปกติจะอยู่ที่ 4,500-10,000 cell/ml แล้วก็มีอาการตับอ่อนอักเสบ ก็ได้ admit ไปเบาๆ 7 วัน การดูแลดูเองหลังจากที่ได้รับยาเคมีบำบัดเป็นเรื่องที่สำคัญมาก พูดง่ายๆเลยคือ ควรเชื่อฟังแพทย์อย่างเคร่งครัด อะไรที่บอกห้ามก็ควรห้ามจริงๆ เพราะลองทำมาละในสิ่งที่ห้าม คืออยากกินน้ำอัดลมมาก "แค่อึกเดียวก็มีผล" ผลการการดื้อก็ต้องไปหาคุณหมอตามระเบียบ ระบบย่อยของร่างกายคนที่ได้รับยาเคมีบำบัดจะไม่เหมือนคนปกติ เลยต้องระวังเรื่องอาหารการกินเป็นพิเศษ

หลังจากที่ได้วางแผนการรักษา ให้ยาเคมีบำบัดทั้งหมด 12 รอบห่างกัน 2 สัปดาห์ ซึ่งจะใช้ยามุ่งเป้า ( Brentuximab vedotin) ในการรักษา และนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการรักษามะเร็งต่อมน้ำเหลือง
ครั้งแรกของการได้รับยา : ยาที่ได้รับจะมีทั้งหมด 4 กระปุก กระปุกที่ 5 คือน้ำเกลือ 1 ใน 5 กระปุกจะมียามุ่งเป้า และมีอีก 1 กระปุกที่มีฤทธิ์ยาที่ทำให้เราเเสบเส้นมาก บางคนจะนึกไม่ออกว่าแสบเส้นเป็นแบบไหน สรุปง่ายๆก็ เหมือนพริก 100 โดนมือ แต่มันไปแสบที่เส้นเลือดแทน พี่พยาบาลเลยต้องให้น้ำเกลือร่วมด้วยเพื่อลดอาการแสบ หลังจากที่เข้ายาครบ ใช้เวลาประมาณ 4-5 hr. นั่นแหละคะคืออาการที่แท้จริงหลังจากได้รับยาเคมีบำบัด รู้สึกหนาวแบบที่ทำให้ขาสั่นได้เลย กลับมาถึงบ้านอาเจียนตลอดกินอะไรไม่ได้ ได้กลิ่นอะไรก็เหม็นไปหมด (คงจะเหมือนกับคนแพ้ท้องมั้ง) แล้วก็มีไข้ร่วมด้วย วันต่อมาก็นอนทั้งวันไปทำงานไม่ได้ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าช่วงสองสามวันแรก ค่าเม็ดเลือดขาวจะต่ำมาก และเสี่ยงต่อการติดเชื้อ วันต่อๆไปก็เริ่มอาการดีขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ

หลังจากที่รอผล 3 สัปดาห์ ไปฟังผลตรวจ คุณหมอ(เพื่อนเราเอง) ก็บอกว่า เราเป็น "มะเร็งต่อมน้ำเหลือง" ชนิด Hodgkin stage 4 ก่อนอื่นเลยต้องขออธิบายในฐานะผู้ป่วยจากการรับฟังคุณหมอมาอีกต่อนึง การนับ stage ของ Lymphoma จะแตกต่างไปจากมะเร็งชนิดอื่น ระยะของมะเร็งต่อมน้ำเหลืองจะแบ่งออกเป็น 4 ระยะ ที่ไม่เหมือนกับมะเร็งชนิดอื่นคือต่อให้เป็นระยะ 4 ก็มีโอกาสที่จะหายได้
ระยะที่ 1 : มีรอยโรคที่ต่อมน้ำเหลือง หรือนอกต่อมน้ำเหลืองเพียงบริเวณเดียว
ระยะที่ 2 : มีรอยโรคที่ต่อมน้ำเหลือง หรือนอกต่อมน้ำเหลืองตั้งแต่ 2 ตำแหน่งขึ้นไป
ระยะที่ 3 : มีรอยโรคที่ต่อมน้ำเหลือง หรือนอกต่อมน้ำเหลืองที่อยู่คนละด้านของกระบังลม
ระยะที่ 4 : มีรอยโรคกระจายออกไปเกินตำแหน่งเริ่มต้นที่พบ เช่น บริเวณตับ ไขกระดูก หรือปอด
บางคนอาจจะยากแกการทำความเข้าใจ เพราะไม่ได้เป็นเลยอาจจะนึกภาพตามยากหน่อย แต่สรุปง่ายๆก็คือ จากการ CT scan เจอต่อมน้ำเหลืองโตหลายจุด และก็พบมีน้ำในเยื่อหุ้มปอด คุณหมอก็เลยสรุปว่า เราน่าจะอยู่ใน stage 4 ในใจก็นึกอยู่แล้วแหละว่าต้องเป็นมะเร็งแน่ๆ แค่จะเป็นชนิดไหน สิ่งเเรกเลยกำลังใจ เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ ไม่ว่าจะจากคนรอบข้าง รึใครก็ตามที่มีความสำคัญในชีวิตเรา แต่ที่เเน่ๆคือกำลังใจจากตัวเอง( นี่คือกำลังใจที่สำคัญที่สุดเลย) และสิ่งเดียวเลยที่คิด "ตอนนี้ยังตายไม่ได้นะ" มีหลายอย่างที่อยากทำเเล้วยังไม่ได้ทำเลย แล้วก็มีอีก 1 ประโยคที่เพื่อนยัดเยียดใส่หัวเลย "แกยังตายไม่ได้นะ ยังไม่มีผัวเลย" 🤣🤣🤣🤣 ได้แต่คิด เออ!! ก็จริงแหะ

จากผล CT Scan ที่ออกมาพบว่าต่อมน้ำเหลืองโตที่ขั่วปอด คุณหมอก็เขียนใบส่งตัวให้เราถือไป รพ.อุดรฯในวันจันทร์ สิ่งแรกที่ทำเลยคือ แอบดูใบส่งตัวว่าเขียนว่าอะไร คำเเรกเลยที่อ่านถึงขั้นอึ้งแบบทำอะไรไม่ถูก คือ "สงสัยว่าเป็น Lymphoma" ให้ตายเหอะ อะไรวะเนี่ย จากทุกอย่างในชีวิตที่ดูเหมือนจะราบรื่นก็ดูยากไปหมด อย่างแรกเลยคือส่งผลไปให้เพื่อนอ่านให้ เพื่อนก็ได้เเต่บอกว่าไม่ต้องทำไร ให้มา รพ.เดี๋ยวเรื่องอื่นจะจัดการให้ พอมาถึง รพ.ก็เดินเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย มีหน้าที่เดินไปตรวจ สุดท้ายคุณหมอขอ CT Scan ซ้ำอีกรอบ ก็เจอก้อนเนื้อที่มีขนาดใหญ่ และจำเป็นต้องผ่าตัดแบบเร่งด่วน วันต่อมาได้รับการผ่าตัด และเตรียมความพร้อมในการเข้าเคมีบำบัดระหว่างรอผลชิ้นเนื้อ หลังจากที่ผลชิ้นเนื้อออก ก็พบว่าเป็นวัณโรคปอด ความรู้สึกตอนนั้นคือ "ดีใจมาก" คุณหมอให้เริ่มกินยาวัณโรค ผ่านไป 2 เดือนอาการไม่ดีขึ้นกลับแย่ลง คุณหมอเลยขอเจาะชิ้นเนื้อซ้ำเพื่อตรวจ แต่ตอนที่คุณหมอนัดบอกเรามาอัลตร้าซาวน์ดีกว่าเนอะจะได้รู้ว่าผิดปกติยังไง พอมาถึงวันที่ทำอัลตร้าซาวน์แค่นั้นแหละ คุณหมอบอก "หมอจะเจาะชิ้นเนื้อนะ" เพื่อตรวจซ้ำว่าใช้เนื้อร้ายรึเปล่า พอคุณพยาบาลเข็นรถเครื่องมือมาแค่นั้นแหละ ความรู้สึกคือ "กลัวมาก" สงสัยที่คุณหมอไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกคงเพราะกลัวว่าเราจะกลัวมั้ง หลังจากเจาะก็รอผลอีกประมาณ 3 สัปดาห์