Nur Bilen Yavuzer

Ne çok deneyerek, biriktirdiklerini eleyerek, çoğaltarak kendinden, azaltarak başkalarından, çok gezerek, hep yazarak, aşkı bulduğumda herşeyden vazgeçip durarak geldim buraya. Bilmezdim vazgeçmek ne güzelmiş, yeniden başlamakmış..

Çocukluğu matematiğin tüm gerçekçiliğini bozan bir hikaye benimki.. içinde ezber olan tüm derslere inat, çamurdan hayaller yapardım, çarpım tablosunu hiç tutamadım aklımda, çünkü benim aklım resimler, müzikle ve yanyana hiç gelmemiş kelimelerle doluydu, belkide bu yüzden hayatımda hesaplara hiç yer yoktu.. Sevilmeyi severek, mutlu olmayı mutlu ederek, yazmayı okuyarak, boyamayı seyrederek, söylemeyi dinleyerek öğrendim.. ve inandım ki sahip olduğumuz herşey aslında kendi yansımamız, iyi ve kötü olan her ne varsa hayatımızda biz yaratıyoruz onu.. herşey biz böyle olduğumuz için, dışarda ne varsa içimizden çıkıyor, öyleyse bu hayatın tek amacı içimizi genişletmek ve güzelleştirmek.. Tam bunun için burdayım,

daha güzel olsun diye, birşeylerin güzel olmasına sebep olabilirsem diye, çünkü aynı Şems-i Tebrizi’nin söylediği gibi.. O vakit güzel birşey söyle.. Dilin mi dönmüyor ? Öyleyse güzel birşey gör veya güzel birşey yaz.. Beceremez misin ? O zaman güzel birşeye başla.. Ama hep güzel şeyler olsun.. Çünkü; Her insan ölecek yaşta…"

Hadi beraber “güzel” bir’şeyler yapalım…