Irem Wlazlo Page

Kahvaltıyı atlamak, kalorileri “sonraya saklamak” gibi gelebilir. Ama beden matematik hesabı yapmıyor. ☺️

Güne aç başlayıp açlığı sürekli ertelemek, günün ilerleyen saatlerinde daha yoğun açlığa, yemek düşüncelerinin artmasına ve ihtiyacımızdan daha fazla yemeye zemin hazırlayabilir.

Kahvaltıda aldığın kaloriler boşa gitmiyor.
Sana enerji oluyor, beynini besliyor ve bedenine şu mesajı veriyor:

“Bugün de seni aç bırakmayacağım.”

Bedenimizle ilişkimiz “ne kadar zorlayabilirim?” üzerinden değil, “ona ne kadar iyi bakabilirim?” üzerinden şekillense nasıl olurdu?

Hareket etmek yediklerimizi telafi etmenin, yemek ise hareket ederek hak etmemiz gereken bir şey değil.

Bazen hareket etmek iyi gelir, bazen dinlenmek.
Bazen daha fazlasına ihtiyacımız vardır, bazen yavaşlamaya.

Bedenle barış, onu sürekli kontrol etmeye çalışmayı bırakıp ihtiyaçlarını duymaya başladığımız yerde başlar.

Bedenini kabul etmek, kendinden vazgeçmek değildir.

Özellikle yeme bozukluğu iyileşme sürecinde, beden kabulü bazen “Artık kendime bakmayacağım”, “Kendimi salacağım”, “Bedenim umrumda olmayacak” gibi algılanabiliyor.

Oysa beden kabulü, bedenine iyi bakmayı bırakmak değil; onu sürekli değiştirmeye çalışmayı bırakmaktır.

Belki de yıllardır bedenine bakım vermekle, bedenini kontrol etmek birbirine karıştı. Daha az yemek, daha çok hareket etmek, tartılmak, aynada kontrol etmek, küçülmeye çalışmak… Bunların hepsi “kendime iyi bakıyorum” adı altında hayatının bir parçası olmuş olabilir.

Ama bedenine iyi bakmak başka bir şey.

Acıktığında onu doyurmak.
Yorulduğunda dinlendirmek.
Hareketi ceza olarak kullanmamak.
Kıyafetlerini bedenine uydurmak, bedenini kıyafetlerine değil.
Ve bedenin değişse bile ona gösterdiğin özeni geri çekmemek.

İyileşme sürecinde amaç bedenini sevmek zorunda olmak da değil. Bazen ilk adım çok daha sade:

“Bu bedeni değiştirmek zorunda değilim. Ama bu bedene iyi bakmak benim sorumluluğum.”

Çünkü beden kabulü vazgeçmek değil.
Belki de uzun zamandır ilk kez bedeninle savaşmaktan vazgeçmek

Mükemmeliyetçilik çoğu zaman “en iyisini istemek” gibi görünür. Ama yeme bozukluklarında bazen çok daha farklı bir işe yarar: incinmemek için kusursuz olmaya çalışmak.

Bedenim “mükemmel” olursa…
Yediklerimi “mükemmel” kontrol edersem…
Hiç fazla yemezsem…
Egzersizimi aksatmazsam…
Kilo almazsam…
Hep disiplinli olursam…

Belki o zaman kendimi yeterli hissederim.
Belki eleştirilmem.
Belki utanmam.
Belki reddedilmem.

Ama mükemmeliyetçiliğin tuzağı tam da burada: “yeterince mükemmel” diye bir nokta yok. Çizgi sürekli ileri taşınıyor.

Ve bir süre sonra mesele sadece yemek ya da beden olmaktan çıkıyor. Hayat, hata yapmamaya; kontrolü kaybetmemeye; kendini sürekli düzeltmeye çalıştığın bir yere dönüşüyor.

İyileşme ise mükemmel olmayı öğrenmek değil.
Mükemmel olmadan da güvende, değerli ve yeterli olabileceğini öğrenmek.

Hareket, beslenme, uyku — bunlar lüks değil, bedenimizin temel ihtiyaç dili. Her beden farklı konuşur, her yaş farklı dinler, her dönem farklı istekler barındırır. Sağlık tek kalıp değil; sadece sana ait bir yolculuktur.

Bu yaz bedenimizi küçültmeye değil, bedenimizin içinde iyi hissetmeye odaklanalım.

Daha fazla enerjiye.
Daha iyi uykuya.
Daha az beden takıntısına.
Daha çok kahkahaya.
Daha çok anıya.

Çünkü hayat, bedenimizi sürekli değiştirmeye çalışırken kaçırılmayacak kadar değerli.

Bu yaz hedefimiz daha az yer kaplamak değil;
hayatın içinde daha çok yer almak olsun.

disorderedeating disorderedeatingrecovery emotionaleating emotionaleatingrecovery emotionaleatingcoach emotionaleatingsupport duygusalyeme duygusalyemebozukluğu duygusalyemekontrolü duygusalyemealışkanlığı duygusalyemeilebaşetmeyolları duygusalyemekoçu duygusalyemekoçluğu yemebozuklukları yemebozukluğu yemebozukluğunuyeniyorum onedayatatime onestepatatime

İyileşme;
eğlencenin yeniden gerçekten eğlenceli olduğu,
sevginin korkusuzca hissedilebildiği,
ve hayatın yeniden yaşamaya değer olduğu yerdir.

Yeme bozuklukları her zaman dışarıdan anlaşılmaz.
Bazen kişi bile yaşadığının bir yeme bozukluğu olduğunu fark etmeyebilir.

“Yeterince zayıf değilim.”
“Yeterince hasta değilim.”
“Benim durumum o kadar ciddi değil.”
“Doktorum tanı koymadıysa sorun da yoktur.”

Bunların hiçbiri doğru değil.

Yeme bozuklukları her bedende, her yaşta ve her görünümde ortaya çıkabilir. Ve çoğu zaman konuda uzman değilse, doktorlar tarafından bile teşhis edilemeyebilir.

Önce toplum “Biraz kilo versen daha iyi görünürsün” diyor.

Kilo veriyorsun.

Bu sefer, “Yüzün çökmüş.”“Derin sarkmış.”“Biraz botoks yaptırsan.”“Dolgu lazım.”“Ama çok da yapay durmasın.”

Yani kurallar sürekli değişiyor.

Tam bir şeyi düzelttiğini düşünürken, bu kez “düzeltilmesi gereken” başka bir şey çıkıyor.

Bu oyunda kazanmazsın. Çünkü hedef sürekli yer değiştiriyor.

Ve gerçek şu:

Sorun bedenin değil.

Sorun, sana sürekli eksik olduğunu söyleyen sistem.

Kendinle barışmadan, dışarıdan gelen onayla huzur bulmaya çalışmak imkansız.

Ne kadar uğraşırsan uğraş olmayacak.

Gerçek özgürlük, bedenini kusursuz hale getirdiğinde değil; bedeninle savaşmayı bıraktığında başlayacak.